بعد برام تعریف می‌کرد یه دختره از اول امتحانا با پای گچ گرفته اومده بعد سر ازمون هویت دوازدهم فهمیدن تو پاش گوشی بوده و گچش الکی هیچی دیگه مثل اینکه کل امتحانارو داشته تقلب میکرده البته از امسال و سال بعد محروم شده

چی میشه که بخوای همچین ریسکی کنی اخه گوشی سر جلسه؟ ودف

نگو نونا نگو

هرچی بگین حق دارین

یادمه امتحان اخرش رو که دادم جوری کتابو گوشه‌ی اتاقم پرت کردم که برگه‌هاش یه چندتاشون پاره شد

هر روز می‌رفتم نگاش می‌کردم به مامانم می‌گفتم باورم نمیشه تموم شد این کثافت

من ما رو تا ناموسمون می‌گردن((=

ایناهم سه بار می‌گردنشون دوبار دستگاه یه بار خودشون نمی‌دونم چجوری تونسته رد کنه

+از گذشته بیا بیرون. تو داری برای گذشته، آینده‌ رو هم از دست می‌دی. -آینده‌ای که منو از چشم‌هاش محروم کرد، ذره‌ای برام ارزش نداره. +باید گذشته رو فراموش کنی فرمانده. -گذشته تنها رشته‌ی اتصال من به زندگی‌‍ه. اگه قرار باشه رهاش کنم، باید زندگی‌کردن رو هم فراموش کنم. +ولی داری بابت به یاد آوردن گذشته آسیب می‌بینی. -گذشته درد داره، غم داره، جاهای پری که الان خالی شدن رو داره؛ ولی هرچی که هست، حداقل یه توهمی از بودن‌هایی‌‍ه که دیگه نیستن. همین بهم تنفس می‌ده. حتی اگر مصنوعی باشه. +اما گذشته داره آیندت رو نابود می‌کنه. -آینده خیلی وقته جلوی چشم‌های من سوخته شده. دیگه آینده‌ای وجود نداره. لااقل برای من، آینده یه قفسی‌‍ه که مجبوری خودت رو به چهاردیوارش محکوم کنی. ولی گذشته مثل اقیانوسی‌‍ه که غرقت می‌کنه. +اینطوری که هر دو سمت داره به نابودی می‌کشونتت. -اره. هر دو طرف این طنابی که روش وایسادم سقوطه. چه تو اقیانوس گذشته غرق بشم، چه تو قفس آینده خفه. ولی تفاوتش اینه که گذشته جسمم رو وادار به ادامه دادن می‌کنه و به روحم بودنش رو تلقین. +تا ابد می‌خوای تو توهم گذشته زندگی کنی؟ -من می‌خوام تو توهم گذشته بمیرم، دفن شم؛ و تا ابدیت با خاکریزه‌هاش مرثیه‌خوانی کنم.