وقتایی که خیال پردازی میکنم خودم رو به عنوان یه دانشجو تو پاریس تصور میکنم. یه دختر جوون که استایلای کوکت میزنه، درس میخونه، شیرینی پزی میکنه و نقاشی میکشه، یه اپارتمان کوچولوی ناز داره و یه هاپو کوچولوی بامزه. خیابونای پاریس و میگرده و به کافه ها، کتابفروشی ها و موزه هاشون میره و یه زندگی ناز داره.

ویرگو، لبخندت قشنگ‌تر از چیزیه که خودت فکر میکنی ، بیشتر لبخند بزن باشه؟

انقدر درگیری های ذهنی زیاد و مضخرفی دارم که میخوام مغزم رو در بیارم بشورمش و دوباره برش گردونم توی سرم تا شاید بالاخره آروم تر شدم .

دلم میخواد از توی یه کتابخانه ی قدیمی یه کتاب خیلی خاص و قشنگ پیدا کنم و بخونمش و جوری غرقش بشم که زندگی واقعی یادم بره! دقیقا مثل"مجموعه قصه های همیشگی"

ولی جدا چه روزای قشنگی بود، اون موقعی که با مامانم کتابخانه ثبت نام کرده بودیم و من برای اولین بار با این مجموعه اشنا شدم و جلد اولش"طلسم ارزو" رو خوندم.

متاسفانه خیلی وقته کتابه قشنگی نخوندم...

ویرگو، تو از اون آدم‌هایی هستی که اتفاقات کوچیک خیلی بیشتر از چیزهای بزرگ خوشحالت می‌کنن.

دلم میخواد بشینم جین اِیر رو بخونم خیلی وایب خوبی بهم میده کتابش.

در این دنیای به این بزرگی چه کسی به تو توجه دارد؟ یا از کاری که می‌کنی صدمه خواهد دید؟» جواب من باز هم سرسختانه بود: «خودم به خودم توجه دارم. من هرچه بیشتر تنها، بی‌دوست و بی‌پناه باشم بیشتر شرافت خودم را حفظ می‌کنم.

ولی ماه شهریور واقعا قشنگ نیست؟ حتی اسمشم خوشگله.