امروز داشتم یه مطلبی میخوندم درمورد اینکه قدر مامانامونو بدونیم چون ممکنه خدایی نکرده یه روزی پیشمون نباشن و انقدر حالم بد شدهه و دلم گرفته که نگم، و هر دقیقه اینطوریم که بیشتر به این پی میبرم که مامانم یه فرشته اس، یه فرشته ی تمام عیار که با وجود تمام سختی های زندگیش و فشار هایی که روش بود همیشه با من و آبجیم مهربونه، همیشه به ما که میرسید صبورهه و زود عصبانی نمیشه، همیشه حمایتمون میکنه، فوق العاده مامانه باهوش و با درکی هست، آگاهه، تو همه هنر ها بهترینه و باید بگم مامان واقعا دوستت دارمممم.

همینطور بابام رو هرچند که باهاش به اندازه ی مامانم صمیمی نیستم ولی همیشه دوستمون داشته و حمایتمون کرده، تمام فکر و ذهنش ما بودیم و همیشه به فکرمون بودهه، از همه چیزش به خاطره ما گذشته، همه ی توان و وقتش رو برای ما گذاشته و کلی برامون زحمت کشیدهه.

عاشق این مدل ویدئوها هستم وایب نازی دارن!

چقدر خوبه که انسان ها میتونن خیال پردازی کنن، تصور کنید این توانایی رو نداشتیم اونطوری دنیا از این چیزی هم که بود بدتر بود، انگار دیگه مکان امن یا پناهگاه کوچولویی نبود که وقتایی که حالمون بده بهش پناه ببریم، دیگه نمیتونستیم قبل خوابمون، موقع آهنگ و گوش دادن و... خیال پردازی کنیم و تو ذهنمون سناریو بسازیم، خیلی خوشحالم که میتونیم خیال پردازی کنیم.