چقدر این جمله برام عجیب و تکان دهنده بود: همه‌ی ما دستِ کم در روایت یک نفر هیولایی نفرت انگیز هستیم.

‏حال اون یه دونه «ص» توی اسم صابر ابر رو دارم؛ تمام زندگیم رو ابرها گرفتن

باشه فهمیدیم امشب ماه کامله. با عقلت که ناقصه میخوای چیکار کنی؟

مراقبى كه ميبينه دارى تقلب ميكنى و چيزى بهت نميگه، قطعا توو دستاى يك ملكه بزرگ شده

تو زندگی تمرین کنیم که هر داستانی، هرچیزی که میشنویم، دو روایت‌گر داره و نمیشه بر اساس یک روایت‌گر نتیجه‌ای گرفت یا قضاوتی کرد. •

‏بعد این همه سال هنوز باورم نمیشه باید تابستونها هم کار کرد. تابستون مگه فقط برای کلاس سفالگری رفتن و کتاب‌خوندن و همسایه جهنمی و سیمز بازی کردن نبود؟

یه جوری دارین درس میخونین انگار برا مسافرکشی معدل بالای هیفده میخوان.

داداشم یجوری تو استوری‌هاش عکس شیر میذاره و مینویسه مثل شیر باش و غرش کن و از این حرفا، انگار من کَرَم نمیشنوم نصف شب زیر پتو برا دوست دخترش میو میو میکنه.

خدایا اگه اون پسره نمیتونه با من باشه پس بزار با تو باشه🤲

اينقد برام عادی شده آدمايی كه دوسشون دارم برن كه اگه يكی ديگه بره فقط ميگم ای بابا توام؟! بعد اون آدم تموم میشه.

شاید اصلا تو آینده ای که اینقدر نگرانشیم نباشیم... بس کن فکر و خیالو رفیق :)

وقتی انسانی از درد، دیوانه می‌شود؛ دیگران دردش را نه، فقط دیوانگی هایش را می‌بینند.