دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمیشه فرار کنی. باید از پس غمها، دلتنگیها، تصمیمهای سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش میکشی، تنهای تنها.
مرسی از این که به جای همه هستی.
مرسی که به جای همه پشتم بودی.
مرسی که همه خوب نبودن، بودی.
مرسی که هروقت نمیخواستم کسی باشه تو بودی.
مرسی که بین همه رفاقتای فیک
و عشقای الکی تو واقعی بودی
مرسی که اومدی و شدی همهی من
مرسی برای بودنت.
من آدم سمی جز خودم تو زندگیم ندارم. تنها کسی که منو با بقیه مقایسه میکنه و بهم حس ناکافی بودن میده خودمم.
یعنی هیچ بارونی، هیچ تاریخی، هیچ مکانی، هیچ آهنگی، حتی برای یک ثانیه هم منو یاد تو ننداخت؟
«من یاد گرفتم با خودم حرف بزنم، با سایهام راه بروم، با سکوت بخندم. میدانی، آدم وقتی زیاد تنها بماند، دیگر از نبودنها نمیترسد.»
بهترین انتقام بعد از رفتنش، موفق تر شدنه.
بهترین انتقام بعد از رفتنش، خوشحال تر بودنه.
بهترین انتقام بعد از رفتنش، به خودت رسیدنه.
بهترین انتقام بعد از رفتنش، یه زندگی جدید ساختنه.
بهترین انتقام بعد از رفتنش، هر روز زیبا تر شدنه.
بهترین انتقام بعد از رفتنش، هر روز قوی تر شدن و خودتو ساختنه.
بهترین انتقام، انتقام نگرفتن و اهمیت ندادنه.