یه جا نوشته بود، هیچ اتفاقی فراموش نمی‌شه. بالاخره یه روز، تو یه خیابون یا وسط یه آهنگ یا موقع خوندن یه کتاب یا دیدن یه فیلم، یهو همه چیز یادت میاد.

او در این لحظه از زندگی سیر شده بود و در نهایتِ نومیدی با خود می‌گفت: "آیا این زندگی به زحمتِ زنده‌ماندنش می‌ارزد؟"

:)))

او امن بود و دنج؛ اگر آدم نبود و مکان بود، احتمالا پناهگاهی می‌شد روی کوه‌ها، یا گرم‌خانه‌ای برای‌ بی‌خانمان‌ها، ‌شاید هم کتابخانه‌ای برای از واقعیت فرار کرده ها.

:)

‌باگ زندگی اینجاست که بعضی چیزا به تلاشت ربطی نداره، بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

بعد از مرگم اگر نسیمی موهایت را رقصاند، بدان من هستم که هنوز دوستت دارم.

:))

بله من عذرخواهیو می‌پذیرم ولی اعتماد و حذف می‌کنم، جایگاهتو توی ذهنم میارم پایینتر، انتظاراتم نسبت بهتو حذف می‌کنم، و با هر اشتباهی که بکنی و بهم آسیب بزنه، از حسمم بهت کم می‌شه. تا روزی که هیچی ازش نمونه.

:((

این روزا توی هر شرایط و لحظه ای گریه میکنم ؛ جلوی مامان و بابام ؛ توی خونه ؛ بیرون ؛ پشت چراغ قرمز ؛ وسط کار ؛ پیش دوستام ؛ موقع پیاده روی ؛ موقع فیلم دیدن ؛ آهنگ گوش دادن ؛ ورزش کردن ...

ولی اگه یه روزم من بخشیدمت، تو خودتو به خاطر شبایی که من با گریه خوابیدم نبخش.