او در این لحظه از زندگی سیر شده بود و در نهایتِ نومیدی با خود می‌گفت: "آیا این زندگی به زحمتِ زنده‌ماندنش می‌ارزد؟"

:)))

او امن بود و دنج؛ اگر آدم نبود و مکان بود، احتمالا پناهگاهی می‌شد روی کوه‌ها، یا گرم‌خانه‌ای برای‌ بی‌خانمان‌ها، ‌شاید هم کتابخانه‌ای برای از واقعیت فرار کرده ها.

:)

‌باگ زندگی اینجاست که بعضی چیزا به تلاشت ربطی نداره، بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

بعد از مرگم اگر نسیمی موهایت را رقصاند، بدان من هستم که هنوز دوستت دارم.

:))

بله من عذرخواهیو می‌پذیرم ولی اعتماد و حذف می‌کنم، جایگاهتو توی ذهنم میارم پایینتر، انتظاراتم نسبت بهتو حذف می‌کنم، و با هر اشتباهی که بکنی و بهم آسیب بزنه، از حسمم بهت کم می‌شه. تا روزی که هیچی ازش نمونه.

:((

این روزا توی هر شرایط و لحظه ای گریه میکنم ؛ جلوی مامان و بابام ؛ توی خونه ؛ بیرون ؛ پشت چراغ قرمز ؛ وسط کار ؛ پیش دوستام ؛ موقع پیاده روی ؛ موقع فیلم دیدن ؛ آهنگ گوش دادن ؛ ورزش کردن ...

ولی اگه یه روزم من بخشیدمت، تو خودتو به خاطر شبایی که من با گریه خوابیدم نبخش.

:(((