بله خوب است که در ابتدا فهمیدم دقیقاً چطور آدمی هستی و بین راه مسیرمان جدا شد، اما راستش دلم میخواست تو آدم تمام روزهای من باشی، اما افسوس که شدنی نبود.
آدمی که بلند میخندد و ظاهری شاد دارد، اما درونش همچون دریایی طوفانی از آشوب و اندوه میتپد؛ لبخندش تنها نقابی است بر چهرهاش، در حالی که قلبش در سکوت فریاد میزند.
دقیق نمیدونم ولی اینو میدونم این چند وقت با یه چیزی بیشتر از حد توانم تو ذهنم جنگیدم.
هیچوقت نمیفهمی که محیط چقدر میتونه روت تاثیر بذاره، تا وقتی که از جایی که هستی بری.
از آدم ها بت نسازید، این خیانت است هم به خودتان هم به خودشان؛ خدایی میشوند که خدایی کردن نمیدانند و شما در آخر میشوید سر تا پا کافرِ خدایِ خود ساخته.
-نیچه.