:(((

آدما از یه جایی به بعد واسه هم تکراری میشن‌، اگه از اون به بعد هنوزم بتونن از تکرارِ هم لذت ببرن؛ اونجاس که معلوم میشه آدم درستیو انتخاب کرده بودن.

مردم راجع به شما حرف میزنن چون اگه بخوان راجع به خودشون حرف بزنن کسی اصلا گوش نمیده بهشون.

:))

خطاب به اون‌هایی که میگن یار خوب تمام ماجراست، خواستم بگم دنیا پر از آدماییه که باور داشتن یارشون بهترین آدم این دنیاست، اما الان تنهاترین شدن، تموم اون ماجرایی که میگی خودت هستی، خودت هستی که تا ته این ماجرا همراه خودتی، آدم‌ها هستن تا بهت ثابت کنن هر ثانیه فقط خودت رو داری، گول بودنشونو نخورید.

و آرزو می‌کنم که حتی اگر دچار اندوه هم شدی، کسی را داشته باشی که آغوشش برای گریه‌هایت پناه امنی باشد.

_

اولش رنج می‌کشی یه خورده بیشتر یا یه خورده کمتر بعد جدایی‌ها برات عادی می‌شن. زندگی همینه دیگه، جدایی پشت جدایی. زندگی جمع شدن نیست جدا شدنه.

بعضی از آدما فکر می‌کنن قوی بودن یعنی اینکه هرگز درد رو احساس نکنی. ولی در حقیقت قوی‌ترین آدم‌ها اونایی هستن که درد رو احساس می‌کنن، درکش می‌کنن و اونو می‌پذیرن.

:(((

داد زدن، گریه کردن و دعوا کردن یعنی هنوز چیزی برای گفتن و درست کردن هست؛ اونجا که ساکت میشی دیگه هیچی نیست.

تو روانشناسي اصطلاحي هست به اسم دوسوگرايي اين دقيقا براي زمانيه که در حد تنفر از كسي ناراحتي ولي چون دوسش داري تحمل ميكني و ميپذيري به قول حسين صفا که ميگه: غمت غمگينم كرده اما دوستت دارم.