این دیالوگ طناز طباطبایی توی یاغی رو خیلی دوست داشتم: ‌« بعضی وقتا خودت یکیو بزرگ می‌کنی، آدمش می‌کنی، گنده‌ش می‌کنی، بعد دیگه خودتم زورت بهش نمی‌رسه.»

:(

جدی چقدر پیچیده‌اس این آدمیزاد، کسی رو تو قلب و مغزت میکشی که یه روزی بهترینت بوده، کسی که حضورش مرهم زخم‌هات بوده ولی حالا چی؟ یه تصویر کمرنگ آغشته به بی‌احترامی ازش مونده که هیچ مرهمی دیگه التیامش نمیده و حتی نمیخوای یه لحظه هم تو مغزت بهش بپردازی، واقعا درود به آدمیزاد پیچیده و قوی.

‌ ‌به این فکر کن که تو داشتی برنامه میچیدی که چجوری خوشحالش کنی اون داشته برنامه میچیده که چجوری تمومش کنه.

:))

بعضیام شب که میشه تنها مسکنی که دارن خداییه که باهاش درد و دل میکنن

عاشقت بودم ولی ناجور سوزاندی مرا نقره داغش میکنم دل را اگر یادت کند...

:((

چیزی بلد نیستم بگم تا تو رو دلداری بدم خدا به موقع میرسه فقط به این معتقدم...

نمی‌توان کسی را مجبور به ماندن کرد! اصلا چرا باید به کسی که تو را نمی‌خواهد، چسبید...؟!

:((

ما خیلی وقت‌ها بی‌آنکه بدانیم انتقام یک نفر را از آدم‌های دیگر می‌گیریم.