ابراهیم؛
_
بیدار نشستم که غمت را چو چراغی
از شب بستانم به سحر بسپرم امشب..
-حسینمنزوی
ابراهیم؛
_
بقصد مرغ دل خستگان میفکن دام
که طائران هوایت کبوتر حرمند..
-خواجویکرمانی