عشق واقعی اون مادرت بود که قیافت هرجوری بود عکستو میزاشت پروفایلش.

اگه حالمو بپرسی میگم خوبم. چون توانایی و حوصله توضیح ندارم ولی اگه بغلم کنی، میتونم تا صبح برات گریه کنم.

‌متاسفانه مهم نیست من فرض کنم ستاره‌ان یا نه، موشک کار خودشو می‌کنه.

زندگی اینجوری شده که ۲ _ ۳ ساعت بهت خوش می‌گذره؛ بعد یهو ته دلت خالی می‌شه و یک دلشوره عجیبی میاد سراغت.

دیگه دعا نمیکنم اوضاع بهتر شه، دعا میکنم از این بدتر نشه چون دیگه واقعا کم آوردم .

اگ دیر به دیر فعالیت میکنیم چون نت نیست چرا لف میدید اخه.

من میترسم عین زمان کرونا، در امید ''۲ هفته دیگه تموم میشه'' ۲ سال و نیم گیر کنیم .

دیشب این سریال "last of us" رو دیدم وسط سریال، دختره بعد فرار از زامبی‌ها و دیکتاتوری و جنگ و... به یه منطقه قرنطینه می‌رسه. می‌بینه همه راحت و عادی زندگی میکنن. با غم و حسرت می‌گه: "کل دغدغه و نگرانی هاشون فقط همینه؟ پسر، درس خوندن، اینکه رنگ دامن و لباسشونو ست کنن؟ همین؟". قشنگ حس کردم ماییم. انگار این دیالوگ رو یه ایرانی گفته وقتی زندگی نرمال بقیه مردم دنیا رو می‌بینه.

هرکی ازت پرسید ایران چه شکلیه.. بگین: کشوری به زیبایی یوسف با غم و اندوه پدرش؛ و به خیانتکاری برادرانش.

تلافی كنم؟ ‏تو سبک زندگيت خودش تاوانه برات.

کاش میشد خودمو دیلیت اکانت کنم و با یه اکانت جدید وارد زندگیم شم.