حکایت ماهم… هر سال تو این شب و روزا دقیقا همین ماجراست…! داریم آماده میشیم !

برای دیدن صاحبمون… صاحبمون هم منتظر دیدن ماست! و حالا تمام دلهره ما مثل هر سال… اینه که ، آی خدا چیکار کنم به چشمش بیام!

چیکار کنم بین این همه عاشق منم نگاه کنه ! چیکار کنم صدای روضه خوندش و بشنوم ! چیکار کنم اشکای چشمم و ازم بخره ! و چیکارکنم های بیشتر…

و هرسال هیچ راهی… بهتر از خونه تکونی نیست ! آخه تحویل سال ما نوکرها محرمه! برای اینکه دل هامون و با اشک عزا شست و شو بدیم و آماده بشیم !

برا همین شروع میکنیم به چله گرفتن! چله زیارت عاشورا یا چله های مختلف! اما اینکه #چله گرفتن هم از سر عادت یا از سر اینکه آهای مردم منم دارم چله میگیرم ، باشه…

ما رو تو نوکری هامون به هیچ کجا نمی رسونه که هیچ! عقب هم میفتیم! اما اگر مثلا چله زیارت عاشورا یا زیارت آل یاسین یا…

با چله ترک گناه ها و مرض های اخلاقیمون یکی بشه، اون‌موقع ست که بر روح و دلمون اثر میذاره ! اون‌موقع ست که رفاقت با امام حسین (ع)

یا رفاقت با آقا امام زمان معنا پیدا میکنه ! اون موقع ست که شب اول محرم که میرسه… با اولین سلام به محضر آقا سیدالشهدا (ع)

صدای وعلیک السلام ارباب رو میشنوی ! و اون موقع‌ست که تازه نوکر ، نوکر میشه و این نوکری کردن ها بوی نوکری واقعی میگیره !

قدیما به این آدم ها میگفتن نوکر امام حسین ! نه به من! پس خلاصه ، برادر من ، خواهر من از خدا بخوایم و خودمونم تلاش کنیم…

این چشم ها قراره برا ارباب گریه کنه! بیشتر مراقب دل هامون باشیم ! این دل جای امام حسینه نه هیچکس دیگه! و‌ حالا…

تو رو به تمام مقدساتتون قسمتون میدم… تو این چهل روز و چله های نوکریتون…