کاش این باگ خلقت که "آدم زمانی به چیزایی میخاد میرسه، که دیگه اون حس و اشتیاق و علاقه رو بهشون نداره"هر چه سریع‌تر رفع بشه.

از دست مشکلات قایم شده بودم یا قایم شدن بلد نبودم یا جای خوبی برای قایم شدن پیدا نبود. وقتی هم بزرگ تر میشدم مشکلات بیشتری مرا پیدا میکردند...

حالِ بدِ ما خوب شدنی نیست. معجزه میخواد.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ پشت هر سکوت هزارتا حرف ناگفته هست که یا شجاعت گفتنش نبوده یا گوشی برای شنیدنش آدمای ساکت قلبشون مث جعبه سیاه یه هواپیما سقوط کرده پر از چیز های ندونسته است.

‏آدمایی که با نیش و کنایه و متلک و طعنه حرف می‌زنند، معمولاً آدمای ضعیف‌النفس، دارای کمبود اعتماد به نفس و همچنین عزت نفس پایینی هستند و از همه مهم‌تر بسیار ترسو می‌باشند چون وقتی جلوشون در میای و می‌گی چته؟ دردت چیه؟ بیا برات توضیح بدم، خیلی بزدلانه میگن ای بابا منظورم تو نیستی که! -ضدی

خانواده بلقیس با ازدواجش با نزار قبانی به شدت مخالف بودن، ولی با وساطت دیگران بهم رسیدن. نزار میگه چندبار ازش پرسیدم چرا با وجود مخالفت قبیله‌ت با من ازدواج کردی و دردسراشو به جون خریدی؟ بلقیس هربار، من رو مثلِ یه طفل در آغوش می‌کشید و می‌گفت: أنت قبیلتی = قبیله‌ی من تویی

من به تکرار خطا استادم :)

امروز یه کلمه ی قشنگ کُردی رو شنیدم به اسم«چاو جووانم» یعنی «چشم قشنگم» خیلی کلمه ی قشنگیه؛ فکر کن یکی تو زندگیت باشه که اسمشو اینجوری سیو کنی...

‏یه جوری سوتی میدم که فقط باید آدمی که پیشش سوتی دادم رو بکُشم تا بتونم فراموش کنم