می نویسم وطن، تو بخوان عشق، بخوان شور و شعور!
در هیاهوی نبرد، زیر آسمان این شهر، شوری غمبار به سوی امید روان است!
تلفیق خشم مقدس و انتقام، رقص پرچمها در آسمان غمدیده؛ دلهای داغدار را به گرمی می نوازد.
قدمها محکمتر از همیشه، استوار و پابرجا، بر زمین ساییده می شود.
گویی ارتش آسمانی نور پای بر زمین نهاده!
همپایشان که می شوی تو را می برد به مسیر سرزمینی دور، آنجا که عرش در برابر دیدگان پروردگارش، مظلومانه و عابدانه بر زمین افتاد؛ تا بار دیگر انسانیت جوانه بزند و رشد کند و سرایت یابد به تمام تاریخ!
از کنار این موکبهای عشق که می گذری تو را می برد به فضای عطرآگین اربعین حسینی؛
و همراهت می کند با کاروان حسینیان؛ اما این بار مسیر کربلا نه از بیابان، که از خیابانهای شهرهایمان عبور می کند.
مسیر یکی ست، مقصد یکی ست، اعتلای کلمه الله، اعتلای ولایت خدا و اولیائش، برای نجات بشر، نه از بمب و موشک، که از گمراهی و ضلالت ابدی!
_سرباز وطن
