آدم گاهی از چیزی عبور می‌کند که تمام ِعمر فکر می‌کرد باید به آن برسد .. و عجیب‌تر اینکه‌ هیچ صدایی برای این عبور وجود ندارد ؛ نه شکستی ، نه خداحافظیِ باشکوهی ، نه حتی لحظه‌ای که بتوانی بگویی«از اینجا به بعد همه‌چیز عوض شد.» فقط یک روز بیدار می‌شوی و می‌بینی چیزی که روزی تمام ِقلبت را اشغال کرده بود ، دیگر جایی در تو ندارد . شاید بعضی پایان‌ها همین‌قدر بی‌صدا اتفاق می‌افتند ؛ مثل نوری که آرام‌آرام از اتاقی می‌رود و تو تازه وقتی متوجهش می‌شوی که تاریکی دیگر ترسناک نیست ..

تو این‌همه دنبال «آدمِ ایده‌آلِ آینده» گشتی، ولی هنوز با خودت طوری رفتار می‌کنی انگار باید یکی بیاد نجاتت بده؛ حقیقت تلخش اینه که هیچ‌کس قرار نیست جای خودت رو برات زندگی کنه. برا من اینو نوشت

+شبِ وفات حضرت معصومه به یاد همه ممبرای مهلوف و چنلایِ نازنین چای،یه دنیای رندوم،تلخین، هانول،کتابفروشی خانم اندرسون،خانوم لوبیا،شازده کوچولو،شکوفه گیلاس،افکار نیمه شب،حاشیه،نمیدونم کجاست،صرافات،ابوالعاد،مکتب الزهرا،کلبه هانیل کوچولو،روزمرگی های سادات خانوم،ملجا،نرگوس،کلاغ سفید،منوچهر، پیچک، Erinyes،پرایوت زکی،Lost star، ی میم نوشت و همه بچه های قدقد- و هر کس دیگه ای که این پیام رو میبینه،فور بزنین برسه به دستشون(:

بسی متشکرم از محبت مهربونیت🥺❤️❤️

من و اونایی که کل تابستون رو مدرسه بودیم چی بگیم پس؟

منی که تا ۳۰ مرداد درس میخوندم کنکور داشتم چی بگم😂😂

مروارید سفیدم تو دریا غرق شد حدیث قشنگم🙂

بریم تو کتابا؟

ولی آرزوی تجربه کردن عشق به عمیقی کتابا همیشه تو دلم میمونه

غیر ممکنه ان و تو زندگی ادما تاحالا دیده نشده

چقدر خوب میشد اگه منم مردنو تجربه میکردم