یکی از کشفیات بنده در اواسط مطالعه #کتاب تواضع(ص ۷۶):
تازه متوجه شدم یکی از گناه های من اینه که همیشه احساس بدی به یدونه از موفقیتهای مهم زندگیم داشتم حس میکردم از خودم نبوده، و این بزرگترین گناه من بود که تا الآن کشفش کردم... تو فکر کردی حتی پای هدف و برای موفقیتت تمام موهات سفید بشه، اون موفقیت از تو بوده؟ لعنت نکنه تو رو خدا با خودتو عقاید مسخره قبلیت... تو فقط باید شکر کنی هر چی خدا بهت داده... فقط خدا مشخص میکنه، نه تو و نه بالا پایین درصد تلاشت!
خدا به هر کی میخواد میده بعد تو ناراحت بودی چرا خودت به دستش نیوردی؟ مگه تو کی که نه!!! چی هستی؟ مگه تو اصن چیزی از خودتم هست که انقدر منم منم میکنی؟ مگه تو اصن کاری هم میتونی کنی؟ همه چی وظیفهاس نه سبب!
انشاءالله که خدا من رو بابت این چند سال جهالت ببخشه، و من رو از این جهالت بکشه بیرون و هرگز بهش برنگردونه.
امروز چند تا حرف سنگین شِنُفتَم، حالم گرفتهاس.
به قول حاج آقا فاطمی چیه انقدر نیش دار و کنایه دار حرف میزنیم، گناهه والا...
مخاطب اولم خودم؛ بیا به بقیه کار نداشته باشیم دیگه جاهایی که تواناییشو داریم تیکه بندازیم به کسی، نندازیم.
برای اینکه خدا بهمون توفیق بده، اول کار هر کی با حرفاش دلمونو شکسته حلال کنیم؛ انشاءالله خدا به واسطه این گذشتمون نزاره دیگه با زبونمون حداقل این یدونه گناه رو کنیم.
شبتون بخیر، دلتون مزین به نور خدا.