همه فکر میکنند اعماق یعنی سقوط. اما من این پایین چیزهایی دیدهام که روی زمین هیچکس باور نمیکند.

برمیگردم به همان خیابان قدیمی، همان درختهای ردیفی که سایه شان روی صورتمان میافتاد و ما فکر میکردیم این سایه ها تا ابد هستند. حالا درختها هنوز هستند، اما سایه شان روی صورتی میافتد که دیگر مالِ من نیست.

. آن روزها آسمان یکرنگ بود و ما فکر میکردیم این آبی تا ابد میماند. نمیدانستیم آبی هم گاهی خاکستری میشود، گاهی سیاه، گاهی بیرنگ.

نه خواب میآید، نه توانِ بلند شدن. صندلی تبدیل شده به جزیرهای در میانِ اقیانوسِ افکارش.

همانجا مانده در میانِ فکرها، نه خواب، نه بیدار، فقط معلق میان دیروز و امروز.

دریا که باشی، کسی عمقِ غمت را نمی‌فهمد، فقط موج‌هایت را می‌بینند.