دارم ی چیزایی مینویسم هر شب ی پارت میزارم براتون البته پارت اولش رو نوشتم قبلا

پس در این میدان، بی‌سپر و بی‌یاور، ایستاده‌ام در برابر لشگری که خود پرورده‌ام. شمشیرها نه از فولاد، که از جنسِ کلمات ساخته شده‌اند. هر ضربه، خاطره‌ای‌ست که پوسیده و زهرآگین، بر استخوانِ جانم فرو می‌رود. زخم‌ها کهنه نمی‌شوند، تازه می‌شوند؛ گویی زمان در این اقلیمِ درون، وارونه حرکت می‌کند و به جای التیام، زخم‌های تازه بر زخم‌های دیرین می‌نشاند. #سقوط_بی‌فرود

امشبم زنده به صبح رسیدم

نمیتونم بخوابم اصلا حتی نمیتونم چشامو ببندم