گر پدر نیست، تفنگ پدری هست هنوز... از کرمان

منم همینطور آقای عکاس، منم همینطور:))

همینکه آقای حمیدی گفت، اینهمه لشکر آمده، به عشق رهبر آمده...

و آه از این غم ها:)))

ولی عجب جنگیه ؛ یک طرف روزه داران با دهان خشک ، طرف دیگر متجاوزان اپستین با شکمی پر از گوشت انسان ‌... وای برکسی که در تشخیص حق و باطل ناتوان بماند .

این‌ها چه می‌گویند آقای خامنه‌ای؟ این بیانیه‌ها را برای که صادر می‌کنند؟ این نوار مشکی کنار تلویزیون به چه مناسبت است؟ این سیاه‌پوشان آواره، چه از جان خیابان می‌خواهند؟ ظاهراً کسی شهید شده. خب پس چرا پیام تسلیتی از شما نمی‌خوانند؟ چرا میکروفون به‌دست و ایستاده با زمینه آن پرده آبی در قاب تلویزیون نیستید؟ مگر نه اینکه صاحب عزای هر شهید، شما بودید. مگر نه اینکه پدر دختران یتیم شهدا شما بودید. تابوت‌های پرچم‌پیچ شهیدان را چه‌کسی نماز بخواند؟ این‌ها ساده‌اند. باورکرده‌اند که شما رفته‌اید. مثل شب عاشورای امسال که بعد از شایعه شهادت، ناگهان سروقامت و سیاه‌پوش، از آن درب کناری حسینیه وارد شدید و دست بلند کردید و جماعت متحیر فریاد کشید، باز وارد خواهید شد. ما منتظریم. زودتر بیایید آقای خامنه‌ای. «مهدی مولایی»

‌به قول شهید نصرالله: ما به شهیدانمان‌ نمی‌گوییم خداحافظ بلکه می‌گوییم به امید دیدار ؛ به امید دیدار آقای خامنه ای ...

در برهه‌ای زندگی کردیم که بزرگترین قهرمانان تاریخ را به چشم دیدیم و با آن‌ها نفس کشیدیم الحمدلله‌... بالاترین وعدۀ الهی گوارای وجودتان....

بی‌تاب ِ دیدن روی ِ زیبایت بودیم ، اما دیگر ؛ دیدار به قیامت عزیز ِجان :))