شبیهِ خواب‌های آشفته بود؛ هَچَلهَفت نظر شخصی*

📖ناطور دشت 🖌جی.دی.سلینجر

اگر یک نفر، لامِ کره‌ی زمین را بگذارد زیر میکروسکوپ، چه می‌بیند؟ یک ذره خاکِ خیس. بزرگنمایی را می‌برد روی دَه و با پیچِ میکرو آرام وضوح را می‌برد بالا. بعد بزرگنماییِ چهل. هنوز آدم‌ها معلوم نیستند. یک قطره روغن ایمرسیون می‌ریزد روی لام. حالا دوباره نگاه می‌کند. تک سلولی‌های بیچاره، تنها و خسته دارند می‌دوند این طرف و آن طرف! یک آغازیِ بزرگ دارد بعضی‌هاشان را می‌خورد. بعضی‌ها کُلُنی وار زندگی می‌کنند و بعضی‌ها یک گوشه افتاده اند. گاهی فکر می‌کنم، در این هستیِ عظیم، در این کهکشانِ بزرگ، شاید همه‌ی ما، همه‌ی تقلاهایمان، همه‌ی داد و بیدادهایمان برای دنیا، مثلِ تقلاهای آن موجوداتِ ریزِ زیر میکروسکوپ باشد. آن‌هایی که فکر می‌کنیم وجود ندارند. آن‌هایی که باید عدسی را بگذاریم روی صَد و روغنِ ایمرسیون بریزیم تا بشود ببینیمشان! شاید همه‌ی دست و پا زدن‌هایمان برای دنیا، برای آن یک نفر که دارد از دوچشمی‌های میکروسکوپ ما را نگاه می‌کند، همان‌قدر خنده دار و جالب باشد! تقلاهایمان برای دنیای کوچکی که همه چیزِ ماست و شاید، هیچ چیزِ آن یک نفر.

I love you as much as I want to take these three.

بخواب. فردا دوباره متولد خواهی شد از تمام درد‌ها. شب را سر کن. دیو این قلعه را بکش. فردا دوباره زنده خواهی شد.