خیلی جالبه که حس میکنم تندیسها که حتی چشمهای پوچی دارن، احساسات بیشتری نسبت به من نشون میدن.
منظورم اینه که بجای اینکه چیزهایی مثل "کتاب آسمانی" تو مغزمون فرو کنید، بهمون یاد بدید تو اجتماع چطور برخورد کنیم که من اینطور گیج نباشم.