خیلی جالبه که حس میکنم تندیسها که حتی چشمهای پوچی دارن، احساسات بیشتری نسبت به من نشون میدن.
منظورم اینه که بجای اینکه چیزهایی مثل "کتاب آسمانی" تو مغزمون فرو کنید، بهمون یاد بدید تو اجتماع چطور برخورد کنیم که من اینطور گیج نباشم.
شاد باشین، حتی برای کوچک ترین چیزی، حتی برای نمره ی بالای ۱۵ یا برای پیدا کردن یک سکه ی بی ارزش در خیابان، شاد باشین. مردم درمورد لبخندتون حرف های زیادی میزنن ولی براتون مهم نباشه.حتی برای همون حرف های پشت سرتون هم لبخند بزنین