از صبح دارم با ۶۰_۷۰ تا بچه سر و کله میزنم

به اندازه تمام عمرم خاله شدم

مربی بازی بس

ثانیه ثانیه هامو نمک گیر تو شدم.

تابستون با روند عادی خودش داشت می‌گذشت که یهو شهریور رسید و نمیفهمم چرا روزا و شبا داره انقد زود میگذره. پاییز برسه ولی مهر نه.

این پنج روزم گذشت =))))

سخت و عجیب و شیرین‌ترین روزای تابستون.

با اینکه تموم سلولای بدنم از خستگی دارن زار میزنن ولی حسی که الان، بعد تموم کردن کارمون تو غرفه و بعد چند روز سرپا وایسادن های متعدد و با بچه های خیلی کوچیک وقت گذروندن و خدمت به زائرا، دارم و می‌پرستم. عاشق این حسم اصلا. رفع خستگیمونم باشه با خود امام رضا =)

جدی یک ربیع‌الاول؟