تنها چیزی که فکر کنم هیچوقت خودمو بابتش نمیبخشم اینه که اجازه دادم آدمایی با سلامت روان و احساساتم بازی کنن که حتی ذره ای لیاقت و ارزش توجه کردنهام و اهمیت دادن هام و نداشتن.
درست میشه. مثل اون کاشی شکسته هه، منم دوباره از بین تیکه های شکسته وجودم سبز میشم =)
همیشه بعد فروپاشی های روانی خیلی بزرگ یسری اتفاقا میفته که انقد میخندم کلا یادم میره چیشده🤲🏻
باید گوشیمو ریست کنم ولی دلم برای اونهمه مرحله ای که از آمیرزا رفتم جلو میسوزه