ظهر آسمونِ مشهد سه چهار تا رعد و برق خوشگل زد و فک کردم قراره بارون بیاد ؛ ده دیقه بعد دوباره آفتاب پهن بود رو زمین تا همین الان ✨ .

همیشه بعد بهترین حالات ، بدترین حالات در انتظارمه .

دلم میخاد برم ی جایی انقدر داد بزنم ُگریه کنم تا یکم اوکی شم. بعد یکیم اونجا باشه بغلش کنم بدونِ اینکه بپرسه چته فقط بغلم کنه.

خلاصه که چشمام از فرطِ گریه میسوزه .

این رک بودنم و روراست بودنم گاهی اوقات مشکل‌ساز میشه و بقیه ناراحت میشن و این بده🦖✨

حق .

الان .

من دیگه نمیگم « کاش مسیرمون هیچوقت به هم نمیرسید » چون کم‌کم فهمیدم حضورت که کمرنگ شد ، خیلی چیزا بهم یاد داد ؛ اینکه واسه هرکسی ارزش قائل نشم و آرامش و عشق و محبتمو و خرجِ همه نکنم . تو بهم خیلی چیزا یاد دادی ، ازت ممنونم که بودی و الان نیستی .

از صب تا شب حرم بودیم و میچرخیدیم ؛ صحنِ قدس تماماً دسته های سینه زنی بود و روضه‌خونا که صداهاشون باهم قاطی میشد و ما نمیدونستیم به کدوم گوش بدیم 🤌🏻

ولی دیگه حقیقتاً صحن قدس داره از اون حالت دنجیِ خاصش و آروم و ساکت و خلوت بودنش در میاد :))))) هر طرف و نگا میکنی یا زوج عاشق میبینی یا اونایی که کم‌کم قراره زوج‌ عاشق بشن✨🤏🏻

جای ما خالیه😔🤣