از وقتی خبر الهه رو شنیدم جرئت ندارم گوشیمو از کیفم دربیارم هرچند که مدل گوشیم، مدل خیلی خاصی هم نیست. خدا نگذره از باعث و بانی اونایی که احساس ناامنی ایجاد میکنن تو دل دخترا، و لعنت به هر جنس مذکری که جای غیرت واسه دخترای کشورش، تو رگ و خونش هوس گناه و شهوتی می‌جوشه که نمیزاره فکر کنه اون قبل از اینکه هر خصوصیتی داشته باشه، هم‌وطنته. و.. کاش ایران دیگه هیچوقت داغ هیچ دختری رو نبینه. اصلا نه دختر، نه پسر. داغ هیچ کسی که اینجوری زیر بار ظلم و تنهایی کشته بشه رو نبینه. تسلیت🖤

میخوام تقدیمی بدم

[ از جانب فراری مسلح به قلم ] * داستان این تقدیمی از این قراره که شما سه تا کلمه ای که دوست دارین رو مد نظرتون قرار میدین و همراه تگ چنلی که این پیام توش فوروارد شده، پیویم می‌فرستین. منم براتون با این سه کلمه ی مورد علاقتون یک عکس به کمک هوش‌ مصنوعی طراحی میکنم. + آدرس چنل هاتون: @ ⭐️ تا تقدیم کردن تقدیمی این پیام پاک نشه. 𐙚 " ظرفیت تموم شد "

کفاره کدوم گناهمه؟ (امتحان ریاضی)

کپی نکردن، و خلاقیت داشتن توی زندگی و خلق ایده و اثر های جدید یه نوع سبک زندگیه که واقعا از ته قلبم عاشقشم. هر کانالی رو میبینم که یه محتوای جدید و خوب داره و یه حرف تازه برای گفتن، قطع به یقین عضوش میشم. آدمای کمی‌ان که میتونن سبک و شیوه ی خاص خودشونو بسازن.

همکلاسیام که خیلی جدی دارن تو گروه اطلاعات درسی‌شونو به اشتراک میزارن و من که همون لحظه دارم قسمت ۱۰ سریالمو دانلود میکنم و قسم میخورم که بعد دیدنش میرم شروع میکنم به خوندن:

۷_۸ میلیون خرید از پردیس کتاب میخوام. هرچی خوشم اومد یدونه ازش بخرم، فقط همین یبار.

نمیدونم میفهمید یا نه، اما من از مرحله ی عادی شدن خیلی بدم میاد. دلم نمیخواد هیچی برام عادی بشه. نه آدما، نه سریالا نه کتابا. دلم میخواد همه چیز همون‌طور با حس خوب اولیه ش بمونه. حتی لباسای جدیدی که میخرم، دلم نمیخواد عادی بشن. حتی درد و غصه بعد از یه مدت که عادی شدن، پشت سرشون عادت میاد. و بعد عادت میکنی و نمی‌فهمی که چقدر داری سختی میکشی. لطفاً این عادی نشدن اجزای زندگی از جمله خود زندگی، عادی سازی بشه.

هزار بار می‌نویسم و پاک میکنم، در نهایت بهترین ورژن رو به اشتراک میزارم💀