تا اطلاع ثانوی در گمشدگی هویت به سر میبرم.خواهشمندم از پرسیدن سوالات "چطوری؟" "چه میکنی؟" "از درس و مدرسه چه خبر؟" "از روزت بگو!" "دیگه چه خبر؟" "چیشده توی خودتی" "اتفاقی افتاده؟" و "از من ناراحتی؟" اجتناب کنید؛ با تشکر از همکاری شما🙏

:)))

عجیبه که به نظرم احساسات رنگ دارن؟

بچه‌ها نخندینا:)

یوزر Silky๑ وایب نور خورشید میدی!

وااای سکوت دوباره تشریف آوردن اینجاااا😭 ذوقققققق*😭

اینجا کلبه‌ی درختی من است... من امید را در همین کلبه ی کوچک خود، بیشتر می‌یابم. امید در مردمان مرده است. امید در نوازش یک گربه و شادی مادربزرگم جاری‌ست. در این کلبه، دوستان من با منند؛ دوستان خیالی‌ام، عروسک کوچک موطلایی‌ام، گربه‌ی طلایی کوچکم و دفتر نقاشی‌ها و یادداشت های نامربوط و شلخته‌ام. کلبه‌ی من پر از خاطره است؛ خاطره‌ی آن موش کوچک داخل دیوار. آن تاب آبی رنگی که از یکی از شاخه‌های درخت آویزان بود. آن قاب عکس روی دیوار. آن پاک‌کنی که گم شد... اینجا روح من می‌خندد و گل‌ها سرسبز و شاداب‌اند. اینجا خبری از غم نیست. خبری از نفرت نیست. خبری از مرگ نیست. اینجا آرامش من است. کلبه‌ی آرامِ درختیِ من! _سکوت نوشته_

حقیقتاً تو شوکم چندثانیه باید صبر کنید تا حرف از دهنم دربیاد-😭😭😭😭