مروارید_سفید
#پارت_شصت_و_نهم
A.R.R
مروارید هاج و واج نگاهش رو بین منو پدرش میچرخوند.
آخر چشمغرهای به پدرش رفته و نگاهش رو به من دوخت.
لبخند ملیحی زدم. اینکه زمانی که صدای گریهاش رو شندیم، اعصابم داغون شد باعث نمیشد که الان، با دیدن قیافهی ژولیده و ریمل ریخته شدهاش خندهام نگیره.
با دقت بیشتر به آرایشش که الان بهم ريخته بود، کنترل خندیدنم سختتر شد.
نگاهم را به مهشاد دوختم تا شاید متوجه نشه، ولی اخم های درهم شدهاش نشون میداد که متوجه خندیدنم شده.
A.R.R
نگاه مرگبار مروارید، شایان را به این نتیجه رساند، که بهتر است هرچه زودتر از کنارش دور شود. وگرنه خدا میدانست ممکن بود مروارید چه کولی بازیهایی دربیاورد.
دست دخترکِ کنار دستش راگرفته و باهم، به اتاقش رفتند.
بلافاصله تلفن همراهش زنگ خورده و نگاهش را از نقاشی روی دیوارش، که هنر دست دختر غمگین بیرون اتاق بود، گرفته و به تلفنش دوخت.
با دیدن اسم باراد اخمهایش را درهم کشید.
نمیخواست جواب بدهد. میترسید که باراد بگوید فهمیده چه شخصی پشت تمامی این ماجراها بوده. میترسید آن فرد آنقدری نزدیک به مروارید باشد، که یک ضربهی روحی دیگر به او وارد کند.
زمانی که خواست جواب بدهد، تلفن قطع شد. نفسش را به بیرون فوت کرده و سعی کرد طوری وانمود کند، انگار اصلا متوجه آن تماس نشده بود.
