چرا کوه صبرم! صدایت گرفته؟
ببار ابر بغضم! دعایت گرفته
پر از مِه شده چشمهایت، پر از دود
هوایت.. عزیزم! هوایت گرفته
به تن کرده پیراهن سُرمهاش را
دل آسمان هم برایت گرفته
تو در آسمان بوده ای! ماه میگفت:
شبی حاجت از رد پایت گرفته..
زمین زخم خوردهست از داغ رفتن
اگر قول از کفشهایت گرفته..
نه تنها زمین روی دوش دماوند
خدا هم عَلَم در عزایت گرفته
جوانت.. بمیرم.. بمیرم..جوانت..
عجب امتحانی خدایت گرفته