اصلا نمیتونم باور کنم که نماز لیله الدفن خوندم برای آقا...میفهمید؟؟ برای آقا! مگه میشه اصلا؟؟ چطور؟؟

نشستم پای جانماز هنوز تو ناباوری ام.

توی بُهت و حیرتم هنوز

انگار نه انگار که چندین ماه از وقتی که رفتی گذشته

سر سجاده داغم تازه شده

انگار واقعیت مثل سیلی به صورتم خورده

جاش از درد آتیش گرفته، در واقع کل وجودم آتیشه داغدارم دیگه، داغدار

آخرین کاری که همیشه برای انجام دادن بهش فکر میکردم همین بود...ولی منو نگاه...فقط ۱۹ سالمه...ولی شاید همیشه با خودم فکر میکردم تا آخر عمر هم نیاز نیست چنین کاری کنم، چنین نمازی بخونم برای چنین فردی.... آه...

آقا منِ بچه دبیرستانی گمان نمی‌کردم که توی این سن برات نماز لیلة دفن بخونم آقا

دلم می‌خواست روزی به عنوان دانشجو یا اقلا یه کاره‌ای توی زمینه رشته‌ام بیام پیشت نه اینکه حالا برات نماز بخونم

شاید فکر میکردم آقا هیچوقت نمیره...همیشه هست...همیشه خیالمون از بابت بودنش راحته...