And the more people I cut ou the quieter my life got .

=))

یک پدیده هست به اسم bystander apathy یا اثر تماشاگر که به این اشاره داره که با زیاد شدن تعداد تماشاگران، احتمال و انگیزه کمک کردن کاهش پیدا میکنه. اثر تماشاگر از پخش شدن مسئولیت ( diffusion of responsibility ) نشات میگیره . برای مثال اگر صد نفر یک ماجرا رو تماشا کنند هر فرد فقط یک صدم احساس مسئولیت میکنه

یکی از مثال های تاریخی این پدیده در سال ۱۹۶۴ برای کیتی جنویس اتفاق افتاد. کیتی هنگام برگشتن به خونه ش توسط یک مرد به قصد تعرض موردحمله قرار گرفت، کیتی پس از دو ضربه چاقو موفق به فرار شد اما وقتی به در آپارتمان خودش رسید نتونست در رو باز کنه و مرد دوباره بهش حمله کرد و کیتی رو با ۳۸ ضربه چاقو کشت در حالی که هیچکدوم از شنونده های این اتفاق هیچ کاری نکردند و حتی زحمت زنگ زدن به پلیس هم ندادن به خودشون‌

بعد از این پرونده و گزارش های مبنی بر عدم دخالت شاهد ها دو روان‌شناس اجتماعی به اسم جان دارلی و بیب لاتانه تصمیم گرفتن یه آزمایش انجام بدن توی این آزمایش ۱۸ تا ۲۵ دانشجو از هر دو جنسیت وطیف گسترده اقتصادی/اجتماعی انتخاب شدند و به اون ها وعده دادن برای انجام این آزمایش یک پاداش دریافت میکنن آزمایش توی محیط کنترل شده آزمایشگاهی بود و شرکت کنندگان با وجود این که میتونستن صدای همدیگه رو بشنون نمیتونستن همدیگه رو ببینن توی آزمایش به اون ها گفته شد که قراره توی بک بحث گروهی درباره مشکلات دانشجو ها شرکت کنن اما این بحث ضبط شده بود و فقط صدای دانشجوهای دیگه به گوش میرسید، وسط این ماجرا صدای ضبط شده حمله صرع یکی از دانشجو ها پخش‌شد.