الان واقعا کلماتم نمیاد که یه متن بنویسم ولی حتما یه روز این‌کارو می‌کنم خلاصه و جمع‌وجور بخوام به ده سال آینده‌م چیزی بگم، میگم: دمت‌گرم که این روزا طرف آدمای باشرف وایستادی، ازت ممنونم که تو این وضعیت مردابی، یه نیلوفر آبی موندی(:

ای سخت‌کمان سست‌پیمان این بود وفای عهد اصحاب؟

وضعیت یه جوریه که منظورمو باید با شعر بگم تا عفت کلامم حفظ بشه

خودمونیم. . تو بگو دو دقیقه! نه ! ما حتی دو ثانیه‌ هم بدون تو زندگی نکردیم.. البته خب راست میگی.. یه موقعایی یادمون رفت. ! میومدیم با لبخند بشینیم رو مبل و سخنرانیتو از قاب تلویزیون ببینیم یهو یادمون می‌اومد زمستون اومده شرمندگی که شاخ و دم نداره، شرمنده‌‌م به تعداد ترکشایی که خوردی به اندازه روزایی که ایرانو نگه داشتی و حالا همه‌مون با هم اومدیم تو خیابون تا پرچمی که تنها نگه داشته بودیو با هم نگهش داریم. می‌دونم یه گوشه وایستادی و مثل همیشه میگی [ملّت عزیز ایران ..... کار بزرگی انجام دادید؛ ایران را سربلند کردید؛ جمهوری اسلامی را مانند همیشه پشتیبانی کردید و به قدرت آن افزودید.] ممنون که هستی، ممنون که می‌مونی، ممنون که می‌بخشی (((؛ ممنون که دلتنگت‌م •آیه• ••• #اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج

آدما رو درک نمی‌کنم.

میگن آدمای کم‌حرف همیشه سنجیده سخن میگن. امروز فهمیدم اشتباه میگن.

یه موقعایی سرتو بالا بیار تو چشمای آدمی که داری باهاش حرف میزنی نگاه کن شاید فهمیدی کلماتت چقدر قبیحه. یهو دیدی حتی تونستی صدای ریز ریز شدن و شکستن قلبشو بفهمی.

تا حالا پاییز اینقدر دلگیر بوده؟ مثلا منظورم اینه که تا حالا حسِ ترکیب این سه تا کلمه رو داشتید؟ مهر و میناب و مادر..؟