ولی این دیالوگ از خسرو شکیبایی و دوست دارم:
‹ ای کاش یاد بگیریم . .
واسه خالی کردن خودمون کسی رو لبریز نکنیم ›
بعضیا میگن که چی بشه اینهمه میری کنسرتش و پول میریزی تو جیبش چی واست در میاد؟
د آخه لامصب روزایی که با صداش از زخم زبونای شما آرومم میکرد کجا بودید؟ شبایی که از شوق خرید بلیط تا صبح خوابم نمیبرد کجا بودید که الان میگید واست چیکار میکنه؟
همون کاری رو میکنه که شما بلد نیستید...
پناهگاه اصلی خانوادهس، شاید ایدهال نباشه، ولی عوضش محکمه، امنه، و میتونه ازت مراقبت کنه.
به نظرم قوی بودن به زور بازو نیست، وقتی قوی هستی که از فکر کسی یا چیزی که آزارت میده راحت بتونی دل بِکَنی.