"قَلَمدُخت"
آدمی را جان به جانش کنی بندهی عادت است. عادت به آدمها، عادت به کتابها، عادت به زمان، عادت به مکان...
از همهی عادتها غمگینتر اما عادت به مکان است. قدیمیها به خنده گفتند و ما به گریه، که هیچ کجا خانهی خود آدم نمیشود. اما چه خانهای...؟ خانهای نمانده. خانهی ما حالا، بیشتر شبیه یک قتلگاه دستجمعی به چشم میآید. قتلگاه طفلهای چسبیده به مادر. قتلگاه جوانهای دنیا ندیده. ولی باز هم هیچ کجا خانهی خود آدم نمیشود. حتی اگر خرابهای بیش نمانده باشد و خانوادهای نیز. هیچ کجا خانهی خود آدم نمیشود.
به قول شهید زینالدین، هروقت شب
جمعه شهدا رو یاد کنید اونا هم شما رو
پیش ابیعبدالله یاد میکنن (انشاءالله)
خداجون! ما رو با ناشکریهامون امتحان نکن...
با ناشکریهایی که توی لحظه قدردانش
نبودیم و به خاطرش شکرگزاری نکردیم!
خداجون! ما رو با نعمتهایی که قدردانشون نبودیم مورد آزمایش قرار نده...
ما بندههای کوچیک و ناتوانِ توییم. یه وقتایی یادمون میره که سایهی لطف تو مدام روی سرمونه و ما موظفیم برای همه چیز شکرگزارت باشیم...
خداجون! ما رو با پشیمونیهامون امتحان نکن...
«ایکاش» گفتن، برای بندههای ضعیف و کوچیک تو سختترین کار ممکنه.
"قَلَمدُخت"
. یه عبارتی از امام سجاد هست در صحیفه سجادیه که به حضرت پروردگار میفرمایند: «فَإِنَّهُ لَا طَاقَةَ
خداجون! «فَإِنَّهُ لَا طَاقَةَ لَنَا بِعَدْلِكَ...»
تو ارحم الرحمینی... ما طاقت نداریم همونی که هستیم رو به رومون بیاری... ما میدونیم که بد کردیم ولی تو رحم کن...
"قَلَمدُخت"
«باختند آنها که با غیر تو بستند...»
این پیام رو الان دیدم.
پیامک پدرمه!
بابا چه خوب با خدا بستی...
و در نهایت و حسن ختام دعاهامون بهترین عبارت خودش پیدا شد:
الهی! خَابَ الْوَافِدُونَ عَلَى غَيْرِكَ
وَ خَسِرَ الْمُتَعَرِّضُونَ إِلاَّ لَكَ
هدایت شده از اخبار استان قم - خبرگزاری فارس