فرمود: _ فردا‌همه‌کشته‌می‌شویم! گفتند: +الحمدلله !

_ای اهلِ حرم سیر ببینید پدر را . .

؛ رفت وسط میدان . . . یلی بود برای خودش ! زره از تن خارج کرد و فریاد زد : _حُبُّ الحُسَین اَجَنَّنی . . . عشقِ حسَین منو دیوانه کرده عابِس بود؛ پیر عشق !

؛ رفت وسط میدان . . . کوبندگی کلامش ، دشمن را می‌لرزاند: _امیری حُسَیْنٌ وَنِعْمَ الامیرُ سُرُور فُوادِ البَشیر النذیرِ ! از حسب و نسب می گفتند. او می گفت من کسی نیستم ، اما همه عالم بدونند : امیری حسینٌ . . .

؛ بنـازم امِّ‌ وهـب را بھ پارۀ تـن‌گفت برو بھ‌ معرکھ با سر ولی‌میا با سر

وَالوِترَ المَوتور . . . .

فَنادی بِصوتِ الحَزین : _ اَینَ‌ مسلم‌ بن‌ عقیل ؟ اَینَ‌‌حبیب‌‌بن‌‌مظاهر ؟ اَینَ‌ عباس'ع ؟ یاران من ڪجایید ؟

اللهم عجل لولیك الفرج ! -بارهاوبارها-

چشم ببند و برو به سالِ ۶۱ هجری قمری اشك بریز و اشك بریز . . .

عطف به سیزدھ دی نود و هشت . . .

اصلا حسین'ع جنسِ غمش فرق می‌کند . . .