فکر می کردم به شیشه ای که
ناگاه از دست می افتد و میشکند؛
همان دنیا به تعبیر شهید باکری!
با خود گفتم کاش شیشه من،
گلدانی شیشه ای بود که وقتی
افتاد و شکست،
گیاهشهمچنان رشدکند.جوانه بزند.
توانایی هایم را در ذهن مرور کردم،
با وقت های آزادم سنجیدم
بعد زدم در میدان!
و امروز بیست و چهارمِ آذرِ ۹۹
این جریان ادامه دارد.....