به کسایی که یوگا کار میکنن و حرکتای خفن میزنن حسودیم میشه. به کسایی که میرقصن هم حسودیم میشه. در کل به کسایی که با بدنشون آشتیان حسودیم میشه…
چرا کسی که رنج بیشتری رو
در زیستن اش تجربه کرده
اصیل تر، عمیق تر و قابل اعتمادتره؟
من عاشق اینم که برگردم خونه، توی خونه بخوابم، توی خونه غذا بخورم، توی خونه وقت بگذرونم، توی خونه سریال ببینم، توی خونه کتاب بخونم، توی خونه بمونم، من عاشق خونهم.
اگه اسم قبرس هم مثل گرجستان و ارمنستان و تاجیکستان و اینا “ستان” داشت میشد قبرستان و من میرفتم توش زندگی میکردم قطعاً
پسرداییم ۳ سالشه، میگه آبجیم خیلی مهربونه
مامانم برام خریده :))))))))))))))
من مو رنگ نمیکنم، ناخن کاشت ندارم، لیزر نمیرم، کافه و رستوران و مهمونی نمیرم، هرماه لباس نمیخرم، ژل مل نمیزنم، سولار نمیرم در حالیکه عین چی ام دارم کار میکنم
من دیگه چرا پول ندارم؟؟
دلیل اینکه دوستای خیلی کمی دارم(دروغ میگم، کلا ندارم) اینه که خودم از تمام آدمایی که بهم نزدیک میشن فاصله میگیرم. دست خودمم نیست. کوچیکترین چیز منفیای که تو کسی میبینم، فاصله میگیرم ازش. حتی اگه قبلا شدیدا میخواستم با طرف دوست باشم