چقدر جالب که انقد راحتم اینجا

اصلا زندگی همش تو ی چه جالب ناجالب خلاصه میشه بنظرم

اصلا قبلا بیشتر اناری بودم الان از اناری بودنم کاسته شده

الان هم دوباره تف میفرستم به این حالت نادوست داشتنی حس پشیمونی از گفتن و فرستادن چیز ها

ولی مگه طعم گیلاس از همون اولش برا همین چیزا نبود ؟

اراده امو به کل از دست دارم ، اخه کو‌ اون اناری که هر روز قبل طلوع بیدار بود ، درسشو میخوند ورزشش رو میکرد و سختترین کارای دنیا رو انجام میداد دلم میخواد داد بزنم اناری هوییییییی و یهو خود قبلیم برگرده بگه اینجامممم چیکارا داری

به ی نتیجه ای رسیدم اونم اینکه تا به اون ته ناتوانی ته پوچی ته حس های بد ته عجز نرسم هیچ کاری نمیکنم و واقعا متاسفم بابت این برای خودم

اناری عزیزم تو میتونی، شاید کلیشه ای باشه اما میشه، مطمئن باش و لطفا باهام همراهی کن ، باش؟

چی بگم والا واقعا نمیدونم

کم کم دارم میفهمم اگه هممون بمیریم چقدر زندگی بهتره( قرارمون فردا رو ریل قطار)

حالا این وسط یهو میفهمم که من هم می‌خوام به خاطر آدما خودمو بکشم هم بخاطر همین آدما دلم میخواد زندگی کنم

چقدر میتونه خوندن این پیاما شما رو از من ناامید کنه( تأسف)