چقدر خوبه که مثل این آدم و این آدم ها باشیم ؛شاید شبیه ترین به اینها گلهایی اند که میان کاشی های شکسته می‌رویند ، درست همینقدر زیبا و امید بخش و حتی شاید بهتر

ای کاش ، می توانستم ستاره ای از ستاره های کهکشان شیری یا آفتاب گردانی در شب یا حتی سوسوی شمعی که آخرین تلاش هایش را برای زنده ماندن از دست های خشمگین باد میکند باشم شاید اگر اینها بودم زندگی و حتی دنیا یم زیبا تر میشد اما حیف که فقط انسانی ام که از دور اینها را تماشا می‌کند!

او چه زیبا گفت :اگر عادت و عادت کردن نبود انسانی دیگر روی این کره خاکی زنده نمیماند

تا امید هست، چرا آرزو؟

کم کم حس میکنم باید بی خیال انگیزه بشم

مگه نه ؟!

اما آدم ها نه با گلوله که با کلمات میمیرند

باید بشود ؛ عهدی با خود و خدا!

بخند ای صبح نورانی پس از شب های طولانی

از کنه هایی که مثل آدمان بدم میاد(عوق)

همه دعا هایی رو که بلد بودم کردم