🚩نه این، نه آن
🔸گفتارگاه: اقتصادِ امروز ایران را نمیشود با یک جمله توضیح داد. نه همه تقصیر پزشکیان است، نه همه تقصیر جنگ و تحریم. کشوری که سالها با تورم مزمن، ناترازی بانکی، کسری بودجه و مشکلات انباشته دستوپنجه نرم کرده، طبیعتاً یکشبه به این نقطه نرسیده که یکشبه هم از آن خارج شود. اشتباه دولت را باید گفت؛ اما بیانصافی است اگر جنگ، تحریم و ناامنیها را از معادله حذف کنیم. همانطور که بیانصافی است اگر همه ضعفهای مدیریتی را پشت این عوامل پنهان کنیم. ملاک قضاوت، دعواهای سیاسی نیست؛ سفره مردم است. دولت اگر بتواند تورم را مهار کند، ثبات را به بازار برگرداند و امید را به اقتصاد بازگرداند، موفق است؛ و اگر نتواند، هیچ توجیهی جای نتیجه را نمیگیرد. در این میان، آنچه بیش از هر چیز به کشور ضربه میزند، تبدیل اقتصاد به میدان تسویهحسابهای جناحی است؛ جایی که هر طرف فقط بخشی از حقیقت را میبیند و از بخش دیگر چشم میبندد.
✍🏻 ۲۰/خرداد/۱۴۰۵
🔹@GoftarGah
🔸گفتارگاه: جماعتی که سالها بخش مهمی از کارنامه نداشتهشان را با متلکپرانی به شهید لاریجانی پُر کرده بودند، حالا توپخانه را دوباره روی قالیباف تنظیم کردهاند. بهانه هم که الحمدلله جور است؛ مذاکره! و چه فرصتی بهتر از این که مسئولیت این میدان به نام قالیباف گره خورده باشد. از صبح تا شب میزنند و شب تا صبح هم لابد برای هم میخوانند: «بزن که خوب میزنی!»
اما یک نکته این وسط وجود دارد. این جماعت، هرچه از قالیباف خوششان نیاید، هرچه برای حذف سیاسی او خواب دیده باشند، بعید است شهادتش را بخواهند. نه از سر علاقه به قالیباف، چون مسئله بعضیها بودن یا نبودن اشخاص نیست؛ مسئله این است که نمیتوانند ببینند کسی خارج از دایره مطلوب ذهنشان، صاحب اعتبار باشد. پس همانطور که بعضیهایشان از شهادت شهید لاریجانی نه داغدار شدند و نه متأثر؛ بلکه بیشتر عصبانی شدند، اگر شهادت برای قالیباف مقدر شود باز هم عصبانی میشوند. آری، شاید دوست داشته باشند قالیباف در صحنه نباشد؛ اما اگر نبودنش به قیمت شهادت باشد، باز هم ناراضی خواهند بود. چرا که آنچه آنان را میآزارد، صرفاً یک فرد نیست؛ روایتِ یک فرد است. و با شهادت، آن روایت نه کمرنگتر، که پررنگتر میشود.
✍🏻 ۲۰/خرداد/۱۴۰۵
🔹@GoftarGah
هدایت شده از گفتارگاه
ماندهام والله! بعضیها با چه رویی استوری شهید محمد باقری میگذارند؟
همانهایی که روزی بهجای «سردار»، گفتند «دیپلمات بیانیهچی»!
ترورش با گلوله نبود، با نیش بود؛ نیش خودی!
سردار را قبل از دشمن، شما زدید... به جای قلب، به اعتبارش!
حالا ژست مادر شهید گرفتهاید؟!
✍🏻 ۲۳ خرداد ۱۴۰۴
🔹@GoftarGah
🔸گفتارگاه: حسین دارابی بعد از حملات دیشب آمریکا و پاسخ ایران نوشته که «جام جهانی پوششی برای حمله بود» و کسانی که میگفتند آمریکا حمله را به بعد از جام جهانی موکول میکند، دچار خطای محاسباتی شدهاند.
بد نیست قبل از آنکه قبض این خطا را برای دیگران صادر کند، نگاهی هم به فهرست گویندگان همین تحلیل در اردوگاه دوستان خودش بیندازد.
اتفاقاً ایده «حمله بعد از جام جهانی» را نه وزارت خارجه گفته بود، نه تیم مذاکرهکننده، نه آنهایی که امروز هدف کنایهاند؛ بلکه این تحلیل دقیقاً در میان دوستان و همفکران خود ایشان، از جمله برخی نمایندگان (ثابتی) تکرار شده بود؟
اگر تحلیلی اشتباه از آب درآمده، اول باید سراغ همان جایی رفت که آن تحلیل تولید و بازنشر شده است، نه اینکه خطای دوستان را برداشت و به حساب دیگران نوشت.
✍🏻 ۲۱/خرداد/۱۴۰۵
🔹@GoftarGah
🚩مغالطه علیه آتشبس
🔸گفتارگاه: میگویند چون مهدی محمدی گفته از ابتدا باید «مذاکره در کنار جنگ» پیش میرفت و نه به شکل «آتشبس»، پس معلوم میشود پذیرش آتشبس اشتباه بوده است! اما این استدلال سادهسازی ماجراست. فرض کنیم مهدی محمدی ابتدا نظری غیر از آنچه الآن گفته داشته و آن را به قالیباف منتقل کرده، آیا قالیباف فقط بر مبنای نظر یک مشاور تصمیم میگیرد یا حاصل جمع دهها گزارش، تحلیل، ارزیابی میدانی و مشورتهای مختلف را مبنا قرار میدهد؟ از این هم مهمتر؛ مگر تصمیم جنگ و آتشبس در جمهوری اسلامی در اختیار یک نفر است؟ مگر قالیباف به تنهایی درباره جنگ و صلح تصمیم میگیرد که حالا تغییر یا تفاوت نظر یک مشاور را تبدیل به سند ابطال یک تصمیم ملی کنیم؟ واقعیت این است که تصمیمهای راهبردی از جنس جنگ، آتشبس و مذاکره، محصول جمعبندی سطوح مختلف حاکمیت است؛ تصمیمی که در نهایت باید در منظومه تصمیمگیری کلان کشور و توسط رهبری تأیید و اجرا شود. بنابراین اگر کسی میخواهد از یک اظهارنظر مشاورهای، نتیجه بگیرد که اصل آتشبس اشتباه بوده، ابتدا باید به این پرسش پاسخ دهد که آیا جنگ و صلح را تصمیم یک فرد میداند یا تصمیم یک نظام؟ مشکل بعضی تحلیلها این است که برای اثبات یک نتیجه از پیش تعیینشده، همه پیچیدگیهای تصمیمگیری را حذف میکنند. حال آنکه در مسائل راهبردی، فاصله میان «نظر یک مشاور» تا «تصمیم یک نظام» فاصلهای است به وسعت یک کشور.
✍🏻 ۲۱/خرداد/۱۴۰۵
🔹@GoftarGah
🚩روایت درست عراقچی مقابل روایتهای درشت
🔸گفتارگاه: جنگ ۱۲روزه و جنگ ۴۰روزه را بعضیها اصرار دارند به پای «مذاکره» بنویسند؛ چون از قبل حکمشان را صادر کردهاند و حالا دنبال شاهد میگردند. امشب پاسخ عراقچی در گفتوگوی ویژه خبری، دستکم از این جهت مهم بود که روایت را از فضای شعار بیرون آورد و به واقعیت نزدیک کرد. او بهدرستی گفت جنگ ۱۲روزه و جنگ اخیر نه به خاطر مذاکره، بلکه به خاطر مقاومت جمهوری اسلامی رخ داد. دشمن وقتی در میز مذاکره نتوانست خواستههایش را تحمیل کند، سراغ ابزار دیگرش رفت؛ یعنی جنگ. این تفاوت کمی نیست. مشکل بعضی از روایتها این است که میخواهند به مردم یک دوگانه جعلی بدهند: یا مذاکره، یا مقاومت. حال آنکه بارها ثابت شده مسئله اصلی دشمن، اصلِ ایستادگی جمهوری اسلامی است؛ چه پشت میز مذاکره باشی، چه در میدان. این را مقایسه کنید با روایتهای درشت برخی تریبوندارها و بعضی نمایندگان مجلس که مدام میگویند: «مذاکره کردیم، فریب خوردیم، دشمن از اول قصد جنگ داشت.» این روایت، اگرچه ظاهراً انقلابی به نظر میرسد، اما خالی از اشکال نیست. حقیقت این است که دشمن نه از مذاکره خوشش میآید و نه از جنگ، اگر در هر دو صحنه با ایرانِ مقتدر روبهرو شود. آنچه او را عصبانی میکند، مقاومتِ مؤثر است؛ مقاومتی که اجازه نمیدهد خواستههایش تحمیل شود. پس اگر جنگی رخ داده، باید پرسید: آیا چون مذاکره کردیم جنگ شد؟ یا چون در مذاکره تسلیم نشدیم، دشمن سراغ جنگ رفت؟ متأسفانه بعضیها ترجیح میدهند به جای تحلیل درست، همان بستهبندیهای درشت و غیر واقعی را تحویل افکار عمومی بدهند.
✍🏻 ۲۳/خرداد/۱۴۰۵
🔹@GoftarGah