تا سال ۴۰۱ فکر می‌کردم خیلی ابی‌عبدالله رو دوست دارم اما امان از ساعت ۰۰:۰۰ چهارشنبه ۱۶ شهریور ۴۰۱ ...

اون شب بهترین هدیه‌ی عمرمو از ابی‌عبدالله گرفتم :) اون شب تازه فهمیدم من تا الان فقط حرف می‌زدم که آی مردم! ابی‌عبدالله ارباب منه ...

همه منو به عشقم به ابی‌عبدالله می‌شناختنااا ولی واقعا همش حرف بود!

اون سال اولین سالی بود که واقعا حسرت خوردم از اینکه اربعین جاموندم :)💔

نمی‌دونم ولی انگار تا وقتی واقعی اون عشق رو حس نکنی دعوتت نمی‌کنن کربلا منم دعوت نشدم تا همون سال ۴۰۱ که در فاصله کمتر از دو سه ماه دوبار دعوتم کردن : ))) و این از معجزات زندگیم بود : )

حالا من برای اولین داشتم می‌رفتم جایی که فقط عکساشو دیده بودم ...! هیچ تصوری نداشتم خیلیا می‌گفتن واقعا بهشته اونجا ولی من نمی‌تونستم درک کنم :)

سفر عتبات هم که بری اول می‌ری نجف بعد کربلا بعد کاظمین بعد سامراء

منم که تا برسم کربلا جون به لب شدم :) نجف اینقدر برام جَوش سنگین بود واقعا نمی‌تونستم درک کنم ...

آخ امون از اولین نگاه ... مگه می‌شد باور کنم که رسیدم؟ :) مگه می‌تونستم باور کنم که واقعا اینجا کربلاست؟ :) - حرم ابی‌عبدالله، باب‌الرأس‌الشریف -

شنیده بودم می‌گفتن کربلا که بری می‌مونی اول بری پیش ابوفاضل یا ابی‌عبدالله :)

من به رسم ادب هر زمانی که بخوام برم زیارت حتی چند بار در روز هم بشه اول می‌رم پیش الگوی ادب، ابالفضل العباس :) بعدش پیش ابی‌عبدالله !

کفشامو دادم کفش‌داری حرم ابی عبدالله پا برهنه با جوراب سفید نو 😅 راه افتادم سمت حرم ابوفاضل