من به رسم ادب هر زمانی که بخوام برم زیارت حتی چند بار در روز هم بشه اول می‌رم پیش الگوی ادب، ابالفضل العباس :) بعدش پیش ابی‌عبدالله !

کفشامو دادم کفش‌داری حرم ابی عبدالله پا برهنه با جوراب سفید نو 😅 راه افتادم سمت حرم ابوفاضل

اخ که چه لذتی داشت دیدن گنبد ابوفاضل دیدن رقص پرچمش که به نام «قمربنی‌هاشم» مزین شده بود

وقتی وارد شدم و با این صحنه مواجه شدم شوکه شدم هنوز باورم نمی‌شد رسیدم :) - حرم ابوفاضل -

کم کم رفتم داخل، قدم می‌زدم همینطوری مات و مبهوت نگاه می‌کردم

همینطوری هی با خودم می‌خوندم: دامن کشان رفتی دلم زیر و رو شد چشم حرامی با حرم روبرو شد بیا برگرد خیمه ای کس و کارم منو تنها نگذر ای علمدارم آب به خیمه نرسید فدای سرت حسین قامتش خمید فدای سرت

نشستم تو حجره‌ها هی به زائرا نگاه می‌کردم هی به گنبد نگاه می‌کردم هی به رقص پرچمش نگاه می‌کردم و فقط کیف می‌کردم : ) و در عین حال باورم نمی‌شد!

یه مقدار از زمانی که قرار گذاشتیم گذشت دیگه مجبور بودم بیام بیرون و برم سمت حرم ابی‌عبدالله ...

وقتی وسط بین‌الحرمین قدم می‌زدم فقط نگاه می‌کردم به گنبد ابی‌عبدالله اینقدر رویایی بود اینقدر باور نکردنی بود که حد نداشت :)

هنوز باورم نشده بود!

تا اینکه رفتم داخل رفتم سمت ضریح نمی‌دونستم از کدوم سمت وارد می‌شم ولی الان می‌دونم از سمت بالاسر بود :)

پرده رفت کنار همینطوری مات و مبهوت داشتم ضریح‌شو نگاه می‌کردم که یک دفعه نگاهم افتاد به شش‌گوشه!