📝اسباب قساوت قلب و راه علاج آن (بخش ششم) 🖌محدث نوری 🔹علت هفدهم قساوت قلب: کثرت گناه 🔸همان طور که در علل الشرایع از امام علی علیه السلام روایت کرده: قلب‌ها دچار قساوت قلب نشدند مگر به واسطه کثرت گناه؛ وَ مَا قَسَتِ الْقُلُوبُ إِلَّا لِكَثْرَةِ الذُّنُوبِ. (علل الشرایع ج1 ص81) 🔹علت هجدهم و نوزدهم و بیستم: گوش دادن به لهو، طلب صید برای لهو و رفتن به نزد سلطان ظالم 🔸شیخ صدوق در کتاب من لا یحضره الفقیه وصیت پیامبر به امام علی را نقل کرده که طبق آن پیامبر فرموده‌اند: سه چیز است که باعث قساوت قلب می‌شود؛ گوش دادن به لهو، طلب صید برای لهو و رفتن به نزد سلطان ظالم؛ يَا عَلِيُّ ثَلَاثَةٌ يُقْسِينَ الْقَلْبَ اسْتِمَاعُ اللَّهْوِ وَ طَلَبُ الصَّيْدِ وَ إِتْيَانُ بَابِ السُّلْطَان‏. (من لا یحضره الفقیه ج4 ص366) 🔸و در اصل زید نرسی به نقل از حضرت صادق علیه السلام بعد از ذکر برخی از امور لهوی آمده: مومن از همه این امور اجتناب می‌کند. این امور چه ارتباطی با شان مومن دارد؟ امور لهوی باعث قساوت قلب و نفاق می‌شود؛ ان المؤمن عن جميع ذلك لفى شغل ما له و للملاهى فان الملاهى تورث قساوة القلب و تورث النفاق‏. (الأصول الستة عشر ص51) 🔗دار السلام ج3 ص165 @Hadith1398

📝اسباب قساوت قلب و راه علاج آن (بخش هفتم) 🖌محدث نوری 🔹علت بیست و یکم قساوت قلب: ترک یاد خداوند 🔸از حضرت باقر علیه السلام نقل شده که فرمودند: خداوند به موسی وحی کرد که به خاطر کثرت مال خوشحال نشو و یاد من را هیچ گاه فراموش نکن؛ چرا که کثرت مال باعث فراموشی گناهان می شود و ترک یاد من باعث قساوت قلب می شود؛ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى الْعَطَّارُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ إِسْحَاقَ التَّاجِرُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَهْزِيَارَ عَنْ فَضَالَةَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ ع قَالَ: أَوْحَى اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِلَى مُوسَى ع لَا تَفْرَحْ بِكَثْرَةِ الْمَالِ وَ لَا تَدَعْ ذِكْرِي عَلَى كُلِّ حَالٍ فَإِنَّ كَثْرَةَ الْمَالِ تُنْسِي الذُّنُوبَ وَ تَرْكُ ذِكْرِي يُقْسِي الْقُلُوبَ. (الخصال ج1 ص40) 🔸مراد از ذکر خداوند تنها ذکر لسانی نیست، بلکه ذکری است که از تکالیف شرعی سنگین تر است. (نک به دار السلام ج3 ص317) 🔹علت بیست و دوم: غفلت 🔸در تحف العقول از مواعظ حضرت باقر به جابر بن یزید جعفی چنین ذکر کرده: از غفلت کردن بر حذر باش چرا که در غفلت قساوت قلب است؛ وَ إِيَّاكَ وَ الْغَفْلَةَ فَفِيهَا تَكُونُ قَسَاوَةُ الْقَلْب (تحف العقول ص284) 🔹علت بیست و سوم: قصابی کردن 🔸نقل شده که اسحاق بن عمار از حضرت صادق علیه السلام پرسید که فرزندش را در چه کاری بگذارد؟ یکی از شغل‌هایی که حضرت از آن نهی کردند، قصابی بود؛ فرمودند وی را به کار قصابی نگذار چرا که از رحمت از او سلب می‌شود؛ وَ لَا تُسْلِمْهُ جَزَّاراً فَإِنَّ الْجَزَّارَ تُسْلَبُ مِنْهُ الرَّحْمَة (کافی ج5 ص114) 🔸و شیخ در تهذیب روایت کرده که شخصی از پیامبر پرسید که فرزندش را در چه کاری بگذارد؟ پیامبر وی را از پنج کار نهی کرد که یکی از آنها قصابی بود؛ فرمودند: و اما قصاب؛ او به قدری ذبح می‌کند که رحمت از قلبش بیرون می‌رود؛ وَ أَمَّا الْقَصَّابُ فَإِنَّهُ يَذْبَحُ حَتَّى تَذْهَبَ الرَّحْمَةُ مِنْ قَلْبِه‏. (تهذیب ج6 ص362) 🔗دار السلام ج3 ص-165و 166 @Hadith1398

📝اسباب قساوت قلب و راه علاج آن (بخش هشتم) 🖌محدث نوری 🔹علت بیست و چهارم قساوت قلب: نوشیدن خون 🔸در کتاب محاسن از حضرت صادق علیه السلام پیرامون مفاسد برخی از حرام‌های الهی روایت کرده: و اما خون؛ خوردنش باعث آب زرد رنگ می شود (آبی که در درون شکم جمع می شود)، دهان را بدبو می کند، اخلاق را بد می کند، باعث حریص شدن می شود، موجب قساوت قلب و کم شدن رافت و رحمت می شود تا جایی که ممکن است فرزند و پدر و مادرش را نیز به قتل برساند! اطرافیان نزدیکش و همراهانش نیز از سوی وی ایمن نیستند. 💬وَ أَمَّا الدَّمُ فَإِنَّهُ يُورِثُ آكِلَهُ الْمَاءَ الْأَصْفَرَ وَ يُبْخِرُ الْفَمَ وَ يُسِي‏ءُ الْخُلُقَ وَ يُورِثُ الْكَلَفَ وَ الْقَسْوَةَ لِلْقَلْبِ وَ قِلَّةَ الرَّأْفَةِ وَ الرَّحْمَةِ حَتَّى لَا يُؤْمَنُ أَنْ يَقْتُلَ وَلَدَهُ وَ وَالِدَيْهِ وَ لَا يُؤْمَنُ عَلَى حَمِيمِهِ وَ لَا يُؤْمَنُ عَلَى مَنْ يَصْحَبُه‏ (المحاسن ج2 ص334) 🔹علت بیست و پنجم: نگاه کردن به بخیل 🔸از امام علی علیه السلام نقل شده که فرمودند: نگاه کردن به بخیل باعث قساوت قلب می‌شود؛ النَّظَرُ إِلَى الْبَخِيلِ يُقْسِي الْقَلْب‏. (تحف العقول ص214) 🔹علت بیست و ششم: چهل روز گوشت خوردن 🔸از پیامبر نقل شده که فرمودند: کسی که چهل روز گوشت بخورد، دچار قساوت قلب می‌شود؛ مَنْ أَكَلَ اللَّحْمَ أَرْبَعِينَ يَوْماً صَبَاحاً قَسَا قَلْبُهُ. (طب النبی ص24) 🔗دار السلام ج3 ص166 @Hadith1398

📝اسباب قساوت قلب و راه علاج آن (بخش نهم) 🖌محدث نوری 🔹علت بیست و هفتم قساوت قلب: دوست داشتن راحتی از پیامبر نقل شده که فرمودند: سه چیز باعث قساوت قلب می‌شود: حب خواب، حب راحتی، حب خوردن 🔹علت بیست و هشتم: شرب خمر از پیامبر نقل شده که فرمودند: هرگاه بنده‌ای از خمر بنوشد، خداوند او را به پنج چیز مبتلا می‌کند؛ اولین آن، قساوت قلب است؛ وَ عَنْهُ ص أَنَّهُ قَالَ: الْعَبْدُ إِذَا شَرِبَ شَرْبَةً مِنَ الْخَمْرِ ابْتَلَاهُ اللَّهُ بِخَمْسَةِ أَشْيَاءَ الْأَوَّلُ قَسَاوَةُ قَلْبِه‏ (جامع الاخبار ص150) 🔗دار السلام ج3 ص166 @Hadith1398

📝مومن کم سخن می‌گوید و زیاد عمل می‌کند 🔹نقل شده که حضرت کاظم علیه السلام به هشام بن حکم فرمود: ای هشام پیامبر خدا فرمود که هرگاه مومنی را دیدید که زیاد سکوت می‌کند، به او نزدیک شوید چرا که به شما حکمت می‌آموزد، مومن کم سخن می‌گوید و زیاد عمل می‌کند و منافق زیاد سخن می‌گوید و کم عمل می‌کند. 🔸يا هِشَامُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِذَا رَأَيْتُمُ الْمُؤْمِنَ صَمُوتاً فَادْنُوا مِنْهُ فَإِنَّهُ يُلْقِي الْحِكْمَةَ وَ الْمُؤْمِنُ قَلِيلُ الْكَلَامِ كَثِيرُ الْعَمَلِ وَ الْمُنَافِقُ كَثِيرُ الْكَلَامِ قَلِيلُ الْعَمَلِ 🔗تحف العقول ص : 383 @Hadith1398

📝از قلبت پرده بردار! 🔹از حضرت صادق علیه السلام نقل شده که فرمودند: «... زمانی موسی بن عمران علیه السلام مشغول موعظه‌ی یارانش بود، ناگهان مردی برخاست و پیراهن خودش را دَرید! خدای عز و جل به موسی علیه السلام وحی کرد: ای موسی! به او بگو پیراهنت را پاره نکن، بلکه از قلبت پرده بردار...» 🔸علِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ [وَ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ] عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ الْمِنْقَرِيِّ عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَال‏: ... بَيْنَا مُوسَى بْنُ عِمْرَانَ عليه السلام يَعِظُ أَصْحَابَهُ إِذْ قَامَ رَجُلٌ، فَشَقَّ قَمِيصَهُ؛ فَأَوْحَى اللَّهُ - عَزَّ وَ جَلَّ - إِلَيْهِ: يَا مُوسى‏، قُلْ لَهُ: لَاتَشُقَّ قَمِيصَكَ، وَ لكِنِ اشْرَحْ لِي عَنْ قَلْبِك... 🔗الكافي، ج‏۸، ص۱۲۹ @Hadith1398

📝شیعه‌ی حقیقی 🔹مرحوم کلینی رضوان الله علیه از جابر بن یزید جعفی روایت کرده که حضرت باقر علیه السلام فرمود: ای جابر! آیا کسی که خود را به تشیع نسبت می‌دهد، به صرف ادعای محبت ما اکتفا می‌کند؟! به خدا سوگند شیعه‌ی ما نیست مگر آنکه تقوا و اطاعت خدا داشته باشد! و [چنین کسانی] شناخته نمی‌شوند جز با تواضع و خشوع و امانتداری و بسیاری یاد خدا و روزه و نماز و نیکی به پدر و مادر و رعایت حال همسایگان فقیر و زمین‌گیر و زیان‌دیده و یتیم و راستی در گفتار و تلاوت قرآن و بازداری زبان از مردمان مگر به خیر؛ آنها امینان طائفه‌ی خود در همه‌ی امور هستند! 🔹جابر می‌گوید: عرض کردم: ای پسر رسول خدا، ما اکنون کسی را با چنین وصفی نمی‌شناسیم! حضرت فرمود: ای جابر! آنچه بقیه می‌گویند را کنار بگذار! آیا صرف اینکه کسی بگوید علی [علیه السلام] را دوست دارم و از او پیروی می‌کنم، اما اهل عمل نباشد، او را کفایت می‌کند؟! حتی اگر بگوید پیامبر [صلوات الله علیه] ـ که از علی بالاتر است ـ را دوست دارم، اما از روش او پیروی نکند و به سنتش عمل ننماید، دوستی‌اش او را نفعی نمی‌رساند! پس تقوای الهی در پیش گیرید و به امید آنچه نزد خداست عمل کنید؛ بین خدا و احدی قرابتی نیست! محبوب‌ترین بندگان نزد خدای‌عزوجل و گرامی‌ترین‌شان، باتقواترین و پرکارترین آنها در طاعت خداست؛ ای جابر! جز با بندگی نمی‌توان به خدا نزدیک شد؛ ما هم تضمین رهایی از آتش به کسی نمی‌دهیم و احدی بر خدا حجتی ندارد! هرکه فرمانبردار خداوند باشد ولی ماست و هرکه عصیانکار باشد دشمن ما؛ دستیابی به ولایت ما جز با عمل و ورع ممکن نیست! 🔸أبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ وَ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ جَمِيعاً عَنْ أَحْمَدَ بْنِ النَّضْرِ عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: قَالَ لِي‏ يَا جَابِرُ! أَ يَكْتَفِي مَنِ انْتَحَلَ التَّشَيُّعَ‏ أَنْ يَقُولَ بِحُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْت؟!ِ فَوَ اللَّهِ مَا شِيعَتُنَا إِلَّا مَنِ اتَّقَى اللَّهَ وَ أَطَاعَهُ؛ وَ مَا كَانُوا يُعْرَفُونَ يَا جَابِرُ إِلَّا بِالتَّوَاضُعِ وَ التَّخَشُّعِ وَ الْأَمَانَةِ وَ كَثْرَةِ ذِكْرِ اللَّهِ وَ الصَّوْمِ وَ الصَّلَاةِ وَ الْبِرِّ بِالْوَالِدَيْنِ وَ التَّعَاهُدِ لِلْجِيرَانِ مِنَ الْفُقَرَاءِ وَ أَهْلِ الْمَسْكَنَةِ وَ الْغَارِمِينَ وَ الْأَيْتَامِ وَ صِدْقِ الْحَدِيثِ وَ تِلَاوَةِ الْقُرْآنِ وَ كَفِّ الْأَلْسُنِ عَنِ النَّاسِ إِلَّا مِنْ خَيْرٍ؛ وَ كَانُوا أُمَنَاءَ عَشَائِرِهِمْ فِي الْأَشْيَاءِ. قَالَ جَابِرٌ: فَقُلْتُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ، مَا نَعْرِفُ الْيَوْمَ أَحَداً بِهَذِهِ الصِّفَةِ! فَقَالَ: يَا جَابِرُ! لَا تَذْهَبَنَّ بِكَ الْمَذَاهِبُ! حَسْبُ الرَّجُلِ أَنْ يَقُولَ أُحِبُّ عَلِيّاً وَ أَتَوَلَّاهُ، ثُمَّ لَا يَكُونَ مَعَ ذَلِكَ فَعَّالًا؟! فَلَوْ قَالَ إِنِّي أُحِبُّ رَسُولَ اللَّهِ - فَرَسُولُ اللَّهِ ص خَيْرٌ مِنْ عَلِيٍّ ع ـ ثُمَّ لَا يَتَّبِعُ سِيرَتَهُ وَ لَا يَعْمَلُ بِسُنَّتِهِ مَا نَفَعَهُ حُبُّهُ إِيَّاهُ شَيْئاً؛ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْمَلُوا لِمَا عِنْدَ اللَّهِ؛ لَيْسَ بَيْنَ اللَّهِ وَ بَيْنَ أَحَدٍ قَرَابَةٌ؛ أَحَبُّ الْعِبَادِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَكْرَمُهُمْ عَلَيْهِ أَتْقَاهُمْ وَ أَعْمَلُهُمْ بِطَاعَتِهِ. يَا جَابِرُ! وَ اللَّهِ مَا يُتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِلَّا بِالطَّاعَةِ وَ مَا مَعَنَا بَرَاءَةٌ مِنَ النَّارِ وَ لَا عَلَى اللَّهِ لِأَحَدٍ مِنْ حُجَّةٍ؛ مَنْ كَانَ لِلَّهِ مُطِيعاً فَهُوَ لَنَا وَلِيٌّ وَ مَنْ كَانَ لِلَّهِ عَاصِياً فَهُوَ لَنَا عَدُوٌّ وَ مَا تُنَالُ وَلَايَتُنَا إِلَّا بِالْعَمَلِ وَ الْوَرَعِ(۱). 🔗الکافی ط اسلامیه، ج۲، ص۷۴. ———————————————— (۱) این حدیث شریف، همچنین در دیگر کتب معتبر و با اسناد مختلف از جابر نقل شده است؛ مراجعه کنید به: امالی شیخ طوسی، ص۷۳۵ و امالی شیخ صدوق ص۶۲۵. @Hadith1398

📝فضل عالم و منزلت علم 🔹شیخ مفید رضوان الله علیه با سند متصل خود از حضرت موسی بن جعفر از حضرت صادق از پدران گرامی‌شان از رسول خدا صلوات الله علیهم اجمعین بر شاگردان املا کرده که حضرت فرمودند: «عالِم در بین نادانان، مانند زنده است میان مردگان؛ و بدون شک، همه چیز برای جستجوگر علم طلب مغفرت می‌کند، حتی ماهیان دریا و گزندگان و درندگان زمین و چارپایان؛ پس در جستجوی علم باشید که آن سبب پیوند میان شماست با خدای عز و جل؛ و همانا طلب علم بر هر مسلمانی واجب است». 🔸و ممّا أملاه [یعنی: الشیخ المفید(رض)] في مجلس يوم السبت النصف منه [= شهر رمضان سنة أربع و أربعمأة] و لم أحضره و لكن استنسخته و قرأته عليه و سمع ولدي أبو الفوارس أبقاه الله يوم الخميس لخمس خلون من شوال من هذه السنة: أَخْبَرَنَا الشَّيْخُ الْأَجَلُّ الْمُفِيدُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ النُّعْمَانِ أَدَامَ اللَّهُ تَأْيِيدَهُ وَ تَوْفِيقَهُ قِرَاءَةً عَلَيْهِ فِي هَذَا الْيَوْمِ؛ قَالَ: أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ الْجِعَابِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو الْعَبَّاسِ أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ الْهَمْدَانِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو مُوسَى هَارُونُ بْنُ عَمْرٍو الْمُجَاشِعِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ آبَائِهِ علیهم السلام عَنْ جَدِّهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله:‏ «الْعَالِمُ بَيْنَ الْجُهَّالِ كَالْحَيِّ بَيْنَ الْأَمْوَاتِ؛ وَ إِنَّ طَالِبَ الْعِلْمِ لَيَسْتَغْفِرُ لَهُ كُلُّ شَيْ‏ءٍ حَتَّى حِيتَانُ الْبَحْرِ وَ هَوَامُ‏ الْأَرْضِ وَ سِبَاعُ الْبَرِّ وَ أَنْعَامُهُ؛ فَاطْلُبُوا الْعِلْمَ فَإِنَّهُ السَّبَبُ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ؛ وَ إِنَّ طَلَبَ الْعِلْمِ فَرِيضَةٌ عَلَى كُلِّ مُسْلِم‏»(۱). 🔗الأمالي للشیخ المفيد، ص29. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ (۱)این حدیث شریف با چند طریق دیگر در امالی شیخ طوسی(ره)، ص۵۲۱ نیز نقل شده است. @Hadith1398

📝چند اصطلاح فقهی – حدیثی از کتاب «مدارک الأحکام»(۱) 🔹هرگاه هنگام نقل روایت، «قوله ص» اطلاق شود، مراد پیامبر اکرم صلوات الله علیه است؛ و اگر گفته شود «أحدهما»، امام صادق و امام باقر علیهما السلام منظور هستند؛ چون برخی از روات از هر دو امام نقل روایت داشته‌اند و به خاطر فراموشی و اشتباه به هردو بدون تعیین نسبت داده‌اند؛ «أبو جعفر» علیه السلام یعنی: امام باقر علیه السلام و اگر به «الثانی» تقیید شود (أبو جعفر الثانی) امام جواد علیه السلام را منظور دارد؛ و «أبو عبدالله» امام صادق علیه السلام است؛ و «أبو الحسن» اگر مطلق آورده شود، یعنی: امام کاظم علیه السلام؛ اگر به «الثانی» قید بخورد (أبو الحسن الثانی)، امام رضا علیه السلام مراد است؛ و از «أبو الحسن الثالث»، امام هادی علیه السلام؛ و هرگاه «العالم»، «الفقیه»، «العبد الصالح» و «أبو إبراهیم» گفته شود، یعنی: امام کاظم علیه السلام. و گاهی نام ائمه علیهم السلام با علائم اختصاری آورده می‌شود، مثلا «صاد»(ص) برای امام صادق علیه السلام، «قاف»(ق) امام باقر علیه السلام، «ظاء»(ظ) حضرت کاظم علیه السلام و «ضاد»(ض) امام رضا علیه السلام. 🔸إذا أطلق في الرواية «قوله ص» فالمراد به النبي صلى اللّه عليه و آله؛ و إذا قيل «أحدهما» فالمراد به الباقر و الصادق عليهما السلام، إذ من الرواة من روى عن كل منهما فاشتبه عليه فنسبه لهما؛ و إذا أطلق «أبو جعفر» عليه السلام فالمراد به الباقر عليه السلام؛ و إذا قيّد ب«أبي جعفر الثاني» فالمراد به الجواد عليه السلام؛ و إذا أطلق «أبو عبدالله» فالصادق عليه السلام؛ و إذا أطلق «أبو الحسن» فالكاظم عليه السلام و إذا قيّد ب‍«الثاني» فالمراد به الرضا عليه السلام و ب‍«الثالث» فالهادي عليه السلام؛ و إذا أطلق «العالم» أو «الفقيه» أو «العبد الصالح» أو «أبو إبراهيم» فالكاظم؛ و قد يرقم بحرف اختصارا فالصاد الصادق عليه السلام، و القاف الباقر عليه السلام و الظاء الكاظم عليه السلام، و الضاد الرضا عليه السلام. 🔗مدارک الأحکام ج۸، ص۴۷۹. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ (۱)این اصطلاحات، اختصاصی به کتاب مذکور ندارند. @Hadith1398

📝به مناسبت میلاد حضرت مسیح علیه السلام 🔸...و درباره پیامبران معتقدیم که از جانب حضرت حق، دین حق آورده اند و سخنشان سخن خدا، فرمانشان فرمان او، اطاعت از آنها اطاعت از خدا و نافرمانی شان سرپیچی از فرمان اوست؛ و آنها _ علیهم السلام _ جز از خدا و وحی خدا سخن نگفته اند. و سروران پیامبران که مدار دین حول آنها می چرخد پنج نفر اند و آنها صاحبان شریعت و پیامبران اولوالعزم، یعنی: نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و محمد _ صلوات الله علیهم أجمعین _ هستند. 🔹...ونعتقد فيهم أنهم جاءوا بالحق من عند الحق، وأن قولهم قول الله تعالى وأمرهم أمر الله تعالى، وطاعتهم طاعة الله تعالى، ومعصيتهم معصية الله تعالى. وأنهم عليه السلام لم ينطقوا إلا عن الله تعالى وعن وحيه. وأن سادة الانبياء خمسة الذين عليهم دارت الرحى وهم أصحاب الشرايع، وهم أولو العزم: نوح، إبراهيم، وموسى، وعيسى، ومحمد صلوات الله عليهم أجمعين. 📎الاعتقادات للصدوق، ص92 @Hadith1398

📝بهار مؤمن 🔸شیخ صدوق رحمة الله علیه به سند خود از سلیمان دیلمی روایت کرده که شنیدم امام صادق علیه السلام می‌فرمود: «زمستان بهار مؤمن است؛ در این فصل شب او طولانی می‌شود، پس بر شب‌زنده‌داری از آن کمک می‌گیرد و روزش کوتاه، که بر روزه‌اش از آن یاری می‌جوید». 🔹المجلس الثاني و الأربعون، يوم الثلاثاء لاثنتي عشرة ليلة بقيت من صفر من سنة ثمان و ستين و ثلاثمائة حَدَّثَنَا الشَّيْخُ الْفَقِيهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ مُوسَى بْنِ بَابَوَيْهِ الْقُمِّيُ‏، قَالَ: ... حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ _ رَحِمَهُ اللَّهُ _ قَالَ: حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ يَحْيَى بْنِ عِمْرَانَ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ إِسْحَاقَ النَّهَاوَنْدِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُلَيْمَانَ الدَّيْلَمِيِّ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقَ عليه السلام يَقُولُ: «الشِّتَاءُ رَبِيعُ الْمُؤْمِنِ يَطُولُ فِيهِ لَيْلُهُ فَيَسْتَعِينُ بِهِ عَلَى قِيَامِهِ وَ يَقْصُرُ فِيهِ نَهَارُهُ فَيَسْتَعِينُ بِهِ عَلَى صِيَامِهِ». 🔗الأمالي للصدوق، ص237 @Hadith1398