شاید چیزی نمانده باشد به آن روز؛ روزی که شهرمان میرود زیر موشک! گمان میکنم زمانِ تشکر رسیده است. تشکر میکنم، برای آسفالت هایی که قدم های تورا به آغوش کشید برای بادی که موهای تورا نوازش کرد برای درختانی که سایبانت شدند و حتی برای کاپشنی که در سرمای زمستان از گرمای تنت محافظت کرد. عزیز تر از جانم، اگر روزی مرا گم کردی به دنبالم نگرد. میدانی؟ دست هایت حیف است برای گشتن زیر آوارها! راستی این را بدان؛ حتی اگر شهر بویِ باروت گرفت، عطرِ تنت را هرگز فراموش نمیکنم.

هیچ رویایی به مرگ طبیعی نمی‌میرد حتما یک قاتل دارد.

وقتی حوصلم سر میره:

به دست آور دل من را چه کارت با دل مردم!؟ تو واجب را بجا آور، رها کن مستحب‌ها را

آرزویم شاعر شدن بود. شعر گفتن از تو، از ماه، از خیال! اما پدر میگوید شعر آب و نان نمیشود می‌گوید باید بروم دنبال سیاست رفتم، حالا درسِ سیاست میخوانم. اما هنوز لا به لایِ قانون‌ها، ماده‌ها، مجازات‌ها، جرم‌ها، جنگ‌ها و همه‌ی آن تشکیلات؛ برایت گاهی شعر میگویم. آن روز دیدمت، در خیابان، تو طغیانگر بودی و من سرکوبگر دستورِ شلیک داشتم، به تو میفهمی؟ به تو چه جنگی شده بود درونم جنگ بینِ گلوله و قلم! تصمیمم را گرفتم، شلیک کردم. دقیقا دو گلوله! یکی به سمتِ قلبِ تو یکی به سمتِ قلبِ خویش..

ذهنت که شلوغ باشد؛ چه فرقی میکند در اقیانوس گم شوی یا در خیابانی که هر روز از آن میگذری!؟

اعتراضات اقتصادی دی‌ماه ۱۴۰۴ ایران حاصل ۴۷ سال تحریم اتحادیه اروپا و فرانسه بود و اعتراضات اقتصادی اکتبر ۲۰۲۶ اروپا حاصل فقط ۷ ماه تحریم توسط ایران جالبه!

بختِ من چادر مشکی به سرش کرده خدا من اگر بختِ محجب نپسندم چه کنم؟

_