من تو دنیای خودم زندگی میکنم،
دنیایی که خدا رو تو کلمه‌ها و ادبیات میشه پیدا کرد..
دنیایی که مبدأ کلمه‌هست و مقصد شعره..
من تا زمانی یه چیزی رو خیلی دوست دارم، که همه دوستش نداشته باشن ، وقتی اون چیز رو همه دوست داشته باشن، من دیگه دوسش ندارم..!
"چیزی که مالِ همه باشه، مال من نیست.."
"حیات"
از وقتی وارد حوزه ی شعر و ادبیات شدم، دلم میخواست آقای حامد عسکری رو ببینم و باهاشون همکلام بشم، حا
اون‌شب دوستان به نیابت از من از ایشون امضاء گرفتن..
چقدر غمگینم که نتونستم ببینمشون😢🥀
سر انجام به "ادبیات" روی آوردم،
که پیوسته پناهگاه کسانی است که نمیدانند
سرِ پر شور خود را کجا بر زمین بگذارند..:)
خدایا...!
خودت هوامو داشته باش..
من تنهایی نمیتونم از پسِش بر بیام..
اصلاً نمیدونم چی درسته و چی غلط..!؟
فقط خودمو سپردم به تو :)))
آدمی است دیگر؛
تمام داشته‌ها و نداشته‌هایش بند حوصله‌اش است.
حوصله که نداشته باشد،
حتی ممکن است از آدم بودن استعفا دهد..