من هنوز وجود داشتم؛

برِسان سلامِ مارا، به رُفو گرانِ هجران که هنوز پاره ی دل، دو سه بخیه کار دارد..

یه حسی تو وجودم هست که نمیزاره هیچوقت نا امید بشم، همیشه یادآوری میکنه که "خدا هست" پس نا امیدی معنایی نداره..

تلاش از من، بقیه‌ش با خودت.. _ معبود من!

روحم بعد مرگمم آواره توست..

{خدایا، مارا در راهِ خودت خرج کن، و بعد پاک کن و بعد "آماده بپذیر" }

قطعاً امید، مهم‌تر از زندگیه..

به آرزو نرسیدیم..

من مثل اونایی که فقط با چیزای گرون خوشحال میشن نیستم، من حتی با یه شاخه گل هم اونقدری ذوق میکنم که انگار بال دارم و میتونم پرواز کنم:)

روزِ عرفه، دعای خیرتون رو از بنده دریغ نکنید:)

"أَنْتَ كَهْفي حينَ تُعْييني الْمَذاهِبُ في سَعَتِها وَتَضيقُ بِيَ الاَرْضُ بَرُحْبِها" تو پناهگاه منی زمانی که راه ها با همه وسعتشان درمانده ام کنند، و زمین با همه پهناوری اش بر من تنگ گیرد..🌱 _قسمتی از دعای عرفه