روزی حداقل دوبار فکر میکنم « دیگه نمیتونم » ولی همچنان دارم میتونم .

راجع بهش گریه نمیکنم ، ولی خب غذا هم نمی‌خورم ، درست نمیخوابم ، با کسی هم حرف نمی‌زنم .

گفت چرا اینقدر حرم رو دوست داری ؟ گفتم چون از دنیا و آدما دورم می‌کنه :)

- الو امام رضا ؟

چه شبا پای ِدردو دِلام نشستی :) ¹²⁸

- پناه منی همیشه تکیه گاه منی .. ¹²⁸

-

این اخلاقم کم منو اذیت نکرد اینکه چون نمی‌تونستم حال بد کسی رو ببینم خودمو فدا میکردم تا اونا این حس رو تجربه نکنن هر جایی حس میکردم اگه از خودم بزنم شاید حال کسی خوب بشه این کارو میکردم نیتم خوب بود اما کارم اشتباه بود ، چون چشم بسته بود باید چشمامو باز میکردم و می‌دیدم دارم به آدمایی اولویت میدم که تو سختیِ خودم ، من حتی تو گزینه هاشون نیستم .

سخت‌ترین قسمت قوی بودن ، اونجاست که مجبوری وانمود کنی به طرز احمقانه ای خوشحالی و بخندی ؛ در حالی که تمام وجودت از درون دارن گریه میکنن و فریاد میکشن (:

ارزو میکنم هیچ وقت هیچ وقت به خاطر چیزی ذوقتون کور نشه و دلتون نشکنه 🙂💔