صلوات ها را که فرستادید این عکس را نشر دهید تا سیل صلوات راه بیافتد و ان شاءالله بزودی شاهد شکست و خارشدن دشمنان اسلام باشیم

همه برای جنوب با یک ساعت صرفه‌جویی

گرمای جنوب اینطوریه!

🔹آسایشگاه سربازان را زدید ! آسایشگاه نظامیان شما را زدیم ! یک کودک ما را طوری زدیدد که چیزی جز یک لنگه کفش از اون نماند ، یک نظامی شما را کلا بخار کردیم ! #ماکان_نصیری اَللّہُـمَّ عَجِّل‌لوَلیِّڪَ‌الفَرَج وَالْـعافِیَة وَ النَّصْرَ ┄┄┅┅┅❅🇮🇷❅┅┅┅┄┄

انشاالله که هرگز این اتفاق نیفتد اما در هر حال این کلیپ را مشاهده بفرمایید برای مواقع ضروری در گوشه‌ای از گوشی خود ذخیره کنید. ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کانال امام حسین علیه السلام ┄┅┅┅┅❁🌸❁┅┅┅┅┄ @Hfadayat ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کانال امام حسین علیه السلام ┄┅┅┅┅❁🌸❁┅┅┅┅┄ @Hfadayat ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

ای سلاله‌ی عصمت و ای دردانه‌ی حسین‌(ع)... در آستانه‌ی شب عروج بلندای روحت به آغوش پدر، دل بی‌قرار نام توست؛ نامی که همچون زخمی کهنه، در اعماق جان، ریشه دوانیده است. ای سه‌ساله‌ی دشت کربلا! چه دیدی تو در آن هنگامه‌ی خون و آتش؟ چگونه تاب آوردی آن منظره‌ی جان‌سوز را، آن دم که پدر در خون خویش غلتید و علم از دستان غیور عمو، بر زمین افتاد و خیمه‌ها آتش گرفتند؟! تو که دیرزمانی نبود زبان‌ به شیرینی باز کرده بودی، چگونه توانستی سوز و گداز خیمه‌های سوخته را ترجمان باشی و سرهای به‌ نیزه‌ رفته را از معرض چشمان کوچکت، به تماشا بنشینی؟ با نهال کوچک وجودت چگونه بار سنگین مصیبت را بر دوش کشیدی؟ چه دیدی در آن شام تلخ که جان به جان‌آفرین تسلیم کردی؟... دستان کوچک تو که تا پیش از این، به‌دنبال نوازش پدر می‌گشت، حالا سر مبارک او را در آغوش کشید و دنیایی از درد و اندوه را فریاد زد. «سید بن طاووس» نوشته است که امام‌(ع) هنگام وداع با اهل‌بیت(ع) فرمود: «خواهرم ام‌کلثوم(س)، و تو ای زینب(س) و تو ای رقیه(س) و تو ای فاطمه(س) و تو ای رباب(س)، مواظب باشید پس از کشته‌شدن من گریبان چاک مدهید، صورت مخراشید و سخن ناروا بر زبان میارید» ای کوچک‌ترین بانوی کربلا! در دل شب‌های تار، در میان خیمه‌های سوخته، داغی بر دل‌ها نهادی که تا ابد تازه می‌ماند. تو که هنوز طعم شیرین آغوش پدر را به یاد داشتی و در سایه‌ی مهر  عمو عباس(ع) آرام می‌گرفتی، ناگهان در شام غریبان، در میان شعله‌های غم و آتش، به‌سوی پدر شتافتی. ای حضرت رقیه(س)، ای نماد مظلومیت و ایثار! یاد تو، یاد کوچکی‌ست که بزرگی عاشورا را در سینه داشت؛ یاد تو، یاد دردی‌ست که با هیچ زبانی قابل وصف نیست؛ یاد تو، یاد استقامت است در اوج غربت.  وقتی حضرت زینب(س) با همراهان به مدینه بازگشتند، زن‌های مدینه برای عرض تسلیت، به حضور ایشان آمدند. آن حضرت، حوادث جان‌سوز کربلا و کوفه و شام را برای آن‌ها بیان می‌کرد و ایشان گریه می‌کردند، تا اینکه به یاد حضرت رقیه(س) افتاد و فرمود: «امّا مصیبت وفات رقیه(س) در خرابه‌ی شام، کمرم را خم کرد و مویم را سفید نمود»  زن‌ها وقتی این سخن را شنیدند، صدایشان با شور و ناله به گریه بلند شد و آن روز، به یاد رنج‌های جان‌گداز حضرت رقیه(س)، بسیار گریستند. مگر می‌شود از رنج‌هایی که بر قامت مظلوم و کودکانه‌ی تو گذشت، اشک خون از دیده‌ها روان نشود؟ امروز دل‌های ما، به یاد اشک‌های تو می‌سوزد؛ شهادتت مبارک ای نور چشم امام حسین‌(ع)... باشد که در روز جزا، شفاعت تو، دست‌گیر ما باشد. آمین. شهادت حضرت رقیه(س) تسلیت باد. زهرا مرادوند کانال امام حسین علیه السلام ┄┅┅┅┅❁🌸❁┅┅┅┅┄ @Hfadayat ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌