از لحاظ روحی نیاز دارم تو پارکینگ یه پاساژ خفن برا پورشِ زیر پام دنبال جا پارک بگردم و همش استرس داشته باشم نکنه آیفون سیزده پرومکسی که میخوام واسه تولد رفیقم از یکی از مغازه های لوکس پاساژ بگیرم یه هدیه کم و بی ارزش باشه

و از لحاظ جسمی نیاز دارم یکی یدونه بخوابونه تو گوشم تا کمتر دری وری بگم

تنها بیشعوریی که باهاش مشکل ندارم اینه که یه نفر جلوم فیلمی که دارم میبینم و اسپویل کنه تازه خوشحالم میشم

- به همه گفتم اربعین منم میام💔.

(((:

ینی امسالم باید بشینیم جلوی تلوزیون و ببینیم احمدزاده بازم کربلاس و تو استودیویی که پشتش گنبد آقاس داره برنامه اجرا میکنه واسه ما جامونده ها . .

تو موقعیتم که حال و حوصله هیچی و ندارم حتی دری وری گفتن.

اگه بدونم تهش جوابت به درخواست طلبیده شدنم مثبته این انتظار و به جون میخرما قربونت برم ما داریم اینجا تلف میشیم از دوری . .

مثلا اربعین بریم کربلا بد جنگ بشه و تیراندازی کنن و ما کشته بشیم منم خوشحال از اینکه شهید به حساب میام فرشته ها بیان دستمو بگیرن پرتم کنن تو جهنم همینقدر ساده و ترسناک

الان قابلیت اینو دارم بشینم واسه اتفاقی که نیفتاده ساعت ها گریه کنم

از بعضیا کمال تشکر و دارم که باعث میشن به خودم بگم خاک بر سرم با این زندگی که دارم !

این خیلی مزخرفه که کل زندگیم دارم حسرت یه چیز و میخورم